Macbeth - Shakespeare
——————————————————————

DÜNYA KLASÝKLERÝ DÝZÝSÝ: 51

MACBETH

Bu kitabýn hazýrlanmasýnda MACBETH'in MEB Ýngiliz Klasikleri dizisinde yayýnlanan ikinci baskýsý temel alýnmýþ ve çeviri dili günümüz Türkçesine uyarlanmýþtýr.

Yayýna hazýrlayan : Egemen Berköz
Dizgi : Yeni Gün Haber Ajansý Basýn ve Yayýncýlýk A.Þ.
Baský : Çaðdaþ Matbaacýlýk Yayýncýlýk Ltd. Þti.
Haziran 1999

SHAKESPEARE

MACBETH

Ýngilizce'den çeviren:
Orhan BURÝAN

75. yýl coþkusuyla...

Kaynak:
http://ekitap.kolayweb.com/

Hümanizma ruhunu anlama ve duymada ilk aþama, insan varlýðýnýn en somut anlatýmý olan sanat yapýtlarýnýn benimsenmesidir. Sanat dallarý içinde edebiyat, bu anlatýmýn düþünce öðeleri en zengin olanýdýr. Bunun içindir ki bir ulusun, diðer uluslarýn edebiyatlarýný kendi dilinde, daha doðrusu kendi düþüncesinde yinelemesi; zekâ ve anlama gücünü o yapýtlar oranýnda artýrmasý, canlandýrmasý ve yeniden yaratmasý demektir. Ýþte çeviri etkinliðini, biz, bu bakýmdan önemli ve uygarlýk davamýz için etkili saymaktayýz. Zekâsýnýn her yüzünü bu türlü yapýtlarýn her türlüsüne döndürebilmiþ uluslarda düþüncenin en silinmez aracý olan yazý ve onun mimarisi demek olan edebiyatýn, bütün kitlenin ruhuna kadar iþleyen ve sinen bir etkisi vardýr. Bu etkinin birey ve toplum üzerinde ayný olmasý, zamanda ve mekânda bütün sýnýrlarý delip aþacak bir saðlamlýk ve yaygýnlýðý gösterir. Hangi ulusun kitaplýðý bu yönde zenginse o ulus, uygarlýk dünyasýnda daha yüksek bir düþünce düzeyinde demektir. Bu bakýmdan çeviri etkinliðini sistemli ve dikkatli bir biçimde yönetmek, onun geniþlemesine, ilerlemesine hizmet etmektir. Bu yolda bilgi ve emeklerini esirgemeyen Türk aydýnlarýa þükran duyuyorum. Onlarýn çabalarýyla beþ yýl içinde, hiç deðilse, devlet eliyle yüz ciltlik, özel giriþimlerin çabasý ve yine devletin yardýmýyla, onun dört beþ katý büyük olmak üzere zengin bir çeviri kitaplýðýmýz olacaktýr. Özellikle Türk dilinin bu emeklerden elde edeceði büyük yararý düþünüp de þimdiden çeviri etkinliðine yakýn ilgi ve sevgi duymamak, hiçbir Türk okurunun elinde deðildir. 23 Haziran 1941.
Milli Eðitim Bakaný
Hasan Âli Yücel

SUNUÞ

Cumhuriyet'le baþlayan Türk Aydýnlanma Devrimi'nde, dünya klasiklerinin Hasan Âli Yücel öncülüðünde dilimize çevrilmesinin, kuþkusuz önemli payý vardýr.
Cumhuriyet gazetesi olarak, Cumhuriyetimizin 75. yýlýnda, bu etkinliði yineleyerek, Türk okuruna bir "Aydýnlanma Kitaplýðý'' kazandýrmak istedik.
Bu çerçevede, 1940'lý yýllardan baþlayarak Milli Eðitim Bakanlýðý'nca yayýnlanan dünya klasiklerini okurlarýmýza sunmaya baþladýk.
Büyük ilgi gören bu etkinliði Milli Eðitim Bakanlýðý'nca yayýnlanmamýþ -ancak Aydýnlanma Devrimi yarýda kalmasaydý yayýnlanacaðýna kesinlikle inandýðýmýz- dünya klasiklerini de katarak sürdürüyoruz.
Cumhuriyet

MACBETH

KÝÞÝLER

DUNCAN Ýskoçya Kralý
MALCOLM,
DONALBAIN } Oðullarý
MACBETH, }
BANQUO Kral ordusunun komutanlarý
MACDUFF,
LENOX,
ROSSE, Ýskoçya soylularý
MENTETH, }
ANGUS,
CATHNESS
FLEANCE Banquo'nun oðlu
SIWARD Northumberland beyi,
Ýngiliz ordusunun komutaný.
GENÇ SIWARD Oðlu
SEYTON Macbeth'in bir subayý
ÇOCUK Macduff'un oðlu
BÝR ÝNGÝLÝZ HEKÝMÝ
BÝR ASKER
BÝR KAPICI
BÝR YAÞLI
LADY MACBETH
LADY MACDUFF
BÝR NEDÝME Lady Macbeth'in hizmetinde.
HECATE ve ÜÇ CADI
Soylu kiþiler, beyler, askerler, katiller, hizmetliler, haberciler, Banquo'nun hayaleti ve daha baþka hayaletler.

Sahne: Dördüncü perdenin sonu Ýngiltere'de; oyunun
geri kalan bölümü iskoçya'da geçer.

BÝRÝNCÝ PERDE

SAHNE I

Açýklýk bir yer.

Gök gürler, þimþek çakar. Üç cadý sahneye girer.

BÝRÝNCÝ CADI - Üçümüz bir daha ne zaman buluþalým? Gökler gürler, þimþekler çakarken mi? Yoksa yaðmurlar yaðarken mi?
ÝKÝNCÝ CADI - Karýþýklýk sona erdiði zaman; çarpýþma yitirildiði ya da kazanýldýðý zaman.
ÜÇÜNCÜ CADI - Bu iþ, gün batmadan belli olur.
BÝRÝNCÝ CADI - Yer neresi olsun?
ÝKÝNCÝ CADI - Þu fundalýk baþý.
ÜÇÜNCÜ CADI - Orada Macbeth'i de görecektik zaten.
BÝRÝNCÝ CADI - Karakedi, geliyorum.
HEPSÝ - Kurbaða. Peki, peki geliyoruz. Ýyi kötüdür, kötü de iyi. Uçalým sisli havada, puslu havada.
(Çýkarlar).

SAHNE II

Fores yakýnlarýnda bir ordugâh.

Ýçeriden davullar çalar. Kral Duncan, Malcolm, Donalbain, Lenox ve hizmetliler girer; yaralý bir subayla karþýlaþýrlar.

DUNCAN - Kan içindeki bu adam kim? Ayaklanmayla ilgili en yeni haberleri verebilecek gibi gözüküyor.
MALCOLM - Benim tutsak düþmemem için yiðitçe çarpýþan çavuþ bu. Merhaba yiðit arkadaþ! Sen býraktýðýn sýrada dövüþ nasýl gidiyordu, anlat krala.
SUBAY - Ne olacaðý belli deðildi. Sarýlýp, birbirinin kýmýldamasýný önleyen, iki bitkin yüzücü gibiydiler. Acýmasýz Macdonwald, tam isyancý olacak bir adam, dünyada ne kadar kötülük varsa hepsi onda, batý adalarýndan yaya atlý pek çok asker toplamýþ. Talih de, asinin kahpesiymiþ gibi davranýp, onun ilençlenesi kavgasýna güler yüz gösteriyordu. Ama bütün bunlar yetmedi. Çünkü kahraman Macbeth, bu niteleme onun hakkýdýr doðrusu, talihe aldýrmadý; O, yiðitliðin gözdesi, adam öldürmekten kan tüten kýlýcýný çevreye savurarak yolunu açtý, o köle herifle yüz yüze gelinceye kadar. Karþýlaþýnca da selamlaþmaya fýrsat býrakmadan onu göbeðinden çenesine kadar ikiye ayýrdý. Sonra da kafasýný mazgallarýmýzýn üzerine dikti.
DUNCAN - Ah yiðit kardeþim benim! Deðerli adamdýr o!
SUBAY - Güneþin ilk ýþýklarýnýn geldiði yerden, korkunç fýrtýnalar, gök gürültüleri geldiði gibi huzurun da geleceði umulurken büyük bir huzursuzluk taþtý bu kaynaktan. Dinle, Ýskoçya hükümdarý, dinle; yiðitlikle bezenmiþ haklýlýðýmýz karþýsýnda, Ýrlandalý piyadeler henüz tabana kuvvet kaçýþmýþlardý ki Norveç Kralý durumun kendisi için elveriþli olduðunu görerek, elinde yepyeni silahlar, arkasýnda taze güçlerle yeniden saldýrýya geçti.
DUNCAN - Bu, bizim komutanlarýmýz Macbeth'le Banquo'yu ürkütmedi mi?
SUBAY - Evet; serçelerin kartallarý, tavþanýn aslaný ürküttüðü kadar. Her þeyi olduðu gibi söylemem gerekirse, onlar üst üste çift gülleyle doldurulmuþ toplar gibiydiler. Düþmana darbe üstüne darbe, darbe üstüne darbe indirdiler. Bütün bunlar yaralýlardan akan kanda yýkanmak, ya da tarihe bir ikinci Golgotha (1) geçirmek için deðilse ne içindi bilmiyorum... Ama yaralandým, yaralarým yardým diye baðýrýyor.
DUNCAN - Yaralarýn gibi sözlerin de sana uygun: her ikisinde de onur tadý var... Gidin ona cerrah bulun.
(Subay hizmetlinin yardýmýyla çýkar. Rosse girer.)
Bu gelen kim?
MALCOLM - Deðerli Rosse Beyi.
LENOX - Gözlerinden telaþ okunuyor! Duyulmadýk haberler verecek bir insan gibi bakýyor.
ROSSE - Tanrý hükümdarýmýzý korusun!
DUNCAN - Nereden geliyorsun deðerli soylu?
ROSSE - Fife'tan, ulu hükümdarým, Norveç bayraklarýnýn gökle alay ettiði, dalgalana dalgalana halkýmýzý üþüttüðü yerden. Norveç Kralý, hain Cawdor beyinden de yardým alarak, pek büyük sayýda askerle belalý bir savaþa giriþti. Ama sonunda Tanrýça Bellona'nýn sevgili Macbeth'i, silahlarýný kuþanarak, onunla boy ölçüþmeye hazýrlandý. Güce karþý güç, silaha karþý silah, düþmanýn hýzýný kesti. Kýsacasý zafer bize düþtü.
DUNCAN - Ne büyük mutluluk!
ROSSE - Öyle ki, artýk Norveç Kralý Sweno barýþ isteðinde. Ama biz, Saint Colm Adasý'nda on bin taler almadan ölülerini gömmelerine izin vermedik.
DUNCAN - Cawdor Beyi denen o hain bir daha bizi aldatamayacak. Gidin, hemen öldürülmesini söyleyin; onun unvanýyla da Macbeth'i selamlayýn.
ROSSE - Buyruðunuzu yerine getiririm.
DUNCAN - Onun yitirdiðini soylu Macbeth kazandý.
(Çýkarlar.)

SAHNE III

Fundalýk.

Gök gürler. Üç cadý girer.

BÝRÝNCÝ CADI - Neredeydin kardeþ?
ÝKÝNCÝ CADI - Domuz öldürüyordum.
ÜÇÜNCÜ CADI - Ya sen kardeþ?
BÝRÝNCÝ CADI - Bir gemici karýsýnýn kucaðýnda kestaneler vardý, aðzýný þapýrdata þapýrdata yiyip duruyordu. "Bana da ver" dedim. Çöplük yosmasý, "Hadi oradan cadý!" diye haykýrdý. Kocasý Kaplan gemisinin süvarisi, Halep'e gitmiþ; ama ben de bir eleðe binip arkasýndan gideceðim. Hem de kuyruksuz fareler gibi. Yapacaðým bu iþi, yapacaðým da yapacaðým.
ÝKÝNCÝ CADI - Sana bir rüzgâr vereyim.
BÝRÝNCÝ CADI - Sað olasýn.
ÜÇÜNCÜ CADI - Ben de bir tane daha.
BÝRÝNCÝ CADI - Baþka ne gerekirse hepsi bende var; estikleri bütün limanlar, gemici haritasýnda raslanan bütün yönler. Onu saman gibi kupkuru kurutacaðým. Ýnik göz kapaklarýna uyku, ne gece girecek, ne gündüz. Yaþamýný ilençlenmiþ insanlar gibi geçirecek. Dokuz kez dokuz hafta geçerken o süzülecek, eriyip caný çekilecek. Gemisi batmasa bile fýrtýnadan fýrtýnaya düþecek. Bak, bende ne var!
ÝKÝNCÝ CADI - Göster bakayým, göster bakayým!
BÝRÝNCÝ CADI - Ülkesine dönerken batan bir kaptanýn baþ parmaðý.
(Ýçerden davul çalar.)
ÜÇÜNCÜ CADI - Davul çalýyor, davul! Macbeth geliyor.
HEPSÝ - Yazgý kardeþler; el ele kara aþar, deniz aþar, böyle döner dolaþýrlar. Üç kez senin için, üç kez benim için, bir üç daha, dokuz etmek için. Durun! Büyü tamam oldu!
(Macbeth ile Banquo girerler.)
MACBETH - Hem bu kadar iyi, hem de bu kadar kötü bir gün yaþamamýþtým ben.
BANQUO - Fores'e ne kadar yol var! Bunlar da ne? Böyle kupkuru, üstleri baþlarý acayip, dünyalýlara hiç benzemiyorlar. Canlý mýsýnýz? Ýnsan soru sorarsa yanýt verebilir misiniz? Her birinizin param parça olmuþ parmaðýný kurumuþ dudaðýna götürdüðüne bakýlýrsa söylediklerimi anlamýþa benziyorsunuz. Kadýn olsanýz gerek. Ama sakallý kadýn da olmaz ki.
MACBETH - Konuþabiliyorsanýz söyleyin, nesiniz siz?
BÝRÝNCÝ CADI - Selam Macbeth! Selam sana, Glamis Beyi!
ÝKÝNCÝ CADI - Selam Macbeth! Selam sana, Cawdor Beyi!
ÜÇÜNCÜ CADI - Selam Macbeth! Selam geleceðin hükümdarý!
BANQUO - Sevgili efendim, neden irkiliyor, kulaða bu kadar hoþ gelen þeylerden ürkmüþ gözüküyorsunuz? Söyler misiniz, sizler hayalet misiniz, yoksa gerçek mi? Soylu arkadaþýmý durumuna uygun bir onurla, sonra soylu bir kýsmetin ve bir de hükümdarlýk umudunun müjdesiyle selamlýyorsunuz: öyle ki bunlarla kendinden geçmiþ gibi. Bana bir þey söylediðiniz yok. Eðer zamanýn tohumlarýný seçmek, hangi tanenin büyüyüp hangisinin büyümeyeceðini haber vermek gücündeyseniz, bana da bir þeyler söyleyin; bilin ki ben, ne lütuflarýnýzý dilenir, ne de nefretinizden korkarým.
BÝRÝNCÝ CADI - Selam!
ÝKÝNCÝ CADI - Selam!
ÜÇÜNCÜ CADI - Selam!
BÝRÝNCÝ CADI - Hem Macbeth kadar deðil, hem Macbeth'ten üstün.
ÝKÝNCÝ CADI - Hem onun kadar mutlu deðil, hem ondan daha mutlu.
ÜÇÜNCÜ CADI - Sen hükümdar olmayacaksýn, ama soyundan hükümdarlar gelecek. Selam ikinize de, Macbeth ve Banquo!
BÝRÝNCÝ CADI - Banquo ve Macbeth, selam!
MACBETH - Durun, yarým yamalak konuþanlar sizi! Biraz daha konuþun, Sinel'in ölümüyle Glamis Beyi olduðumu biliyorum. Ama Cawdor nasýl olurum? Cawdor Beyi yaþýyor, kaygý duyulacak bir durumu da yok. Kral olmak da Cawdor olmak gibi inanýlacak bir þey deðil. Söyleyin, insaný þaþkýna çeviren bu bilgileri nereden edindiniz? Bu kavruk fundalýkta kehanete kaçan selamlarýnýzla neden yolumuzu kestiniz? Söyleyin, emrediyorum!
(Cadýlar kaybolur.)
BANQUO - Su gibi topraðýn da kabarcýklarý oluyor. Bunlar da o kabarcýklardan. Nereye yitip gittiler acaba?
MACBETH - Havaya; cisim gibi dururken, soluk gibi rüzgârda daðýldýlar. Keþke biraz daha dursaydýlar!
BANQUO - Sözünü ettiðimiz þeyler burada gerçekten var mýydý, yoksa insanýn aklýný baþýndan alan deliotu mu yedik?
MACBETH - Çocuklarýnýz kral olacakmýþ.
BANQUO - Siz de kral olacakmýþsýnýz.
MACBETH - Cawdor Beyi de; öyle demediler mi?
BANQUO - Öyle dediler, hem de ayný sözcüklerle. Kim bu gelen?
(Rosse'la Angus girer.)
ROSSE - Baþardýðýn iþin haberi kralý çok sevindirdi Macbeth. Asilerle çarpýþmak için atýldýðýn tehlikeleri öðrenince, düþtüðü þaþkýnlýk ve duyduðu hayranlýk birbiriyle yarýþ etti. Sana hayran mý kalsýn, yoksa yaptýklarýna þaþsýn mý kestiremez oldu. Dili tutuldu. Sonra, o savaþ günü olup bitenleri gözünde canlandýrmaya çalýþtý: Seni, yenilmezliðiyle anýlan Norveçlilerin içine dalmýþ, geride korkunç ölüm görünümleri býrakarak, korkusuzca yürürken gördü. Haberciler dolu gibi birbiri ardýndan yaðýyordu. Her biri ona, krallýðýn büyük savunmasýnda senin ne deðerli hizmetler gördüðünü uzun uzun anlatýyordu.
ANGUS - Devletli efendimiz bizi, sana teþekkürlerini bildirmek için gönderdi. Seni sadece onun huzuruna götürmekle görevliyiz, ödüllendirmeye deðil.
ROSSE - Yalnýz, daha büyük bir onura iþaret olmak üzere, benim seni, onun adýna, Cawdor Beyi diye selamlamamý istedi. Bu yeni unvanla seni selamlarým, çünkü bu unvan artýk senin oldu.
BANQUO - Ne! Þeytanýn söyledikleri doðru mu çýkýyor yoksa?
MACBETH - Cawdor Beyi sað; ne diye bana eðreti giysiler giydiriyorsunuz.
ANGUS - Evet, eskiden Cawdor Beyi olan o adam hâlâ sað; ama baþýný kaybedecek kadar aðýr bir suç altýnda. Norveçlilerle birlik mi oldu, yoksa gizli gizli yardým ederek asileri mi güçlendirdi, ya da her iki yoldan da ülkenin yok olmasýna mý çalýþtý, bilmiyorum. Fakat hem itirafla, hem de kanýtla ortaya çýkan vatan hainliði onu yere vurdu.
MACBETH - (Kendi kendine.) Glamis, sonra Cawdor Beyi; en büyüðü en arkada.(Angus'a döner.) Zahmetlerinize teþekkür ederim. (Banquo'ya yavaþca.) Çocuklarýnýzýn bir gün kral olacaðýný ummuyor musunuz? Bana Cawdor Beyliði'ni baðýþlayanlar sizin için de bu sözü verdiler...
BANQUO - Bunlara sonuna kadar inanýrsanýz, Cawdor Beyliði'yle yetinmez, hükümdarlýk ateþiyle de yanarsýnýz. Ama gariptir: Çok kez, baþýmýzý belaya sokacak iþler yapmamýz için þeytan doðru bilgiler verip önemsiz þeylerle bizi elde eder. Sonra da en önemli yerde bize ihanet eder. (Rosse ile Angus'a.) Arkadaþlar rica ederim gelir misiniz, söyleyeceklerim var.
MACBETH- (Kendi kendine.) Hükümdarlýða giden yolun mutlu baþlangýcý olarak bana iki gerçek söylendi. (Rosse ile Angus'a) Teþekkür ederim beyler! (Kendi kendine.) Bu olaðanüstü haber kötü olamaz, iyi de olamaz; kötü olsa, ne diye daha baþlangýçta doðru çýkarak bana baþarýnýn tadýný tattýrsýn? Ýþte Cawdor Beyi oldum. Ýyi olsa, niçin aklýma gelen korkunç þeyler saçlarýmý diken diken ediyor? Korkunç düþünceler insanýn karþýsýnda duran korkunç þeylerden daha beter. Cinayet kafamda henüz bir kurmacayken þu zayýf benliðimi öyle sarsýyor ki, iþ henüz düþünce durumundayken boðuluyor, henüz gerçekleþmeden yok oluyor.
BANQUO - Bakýn arkadaþýmýz nasýl da kendinden geçti.
MACBETH - (Kendi kendine.) Eðer bahtýmda kral olmak varsa, o tac baþýma ben kýmýldamasam da geçer.
BANQUO - Yeni onurlar ona yeni giysiler gibi geldi. Üstüne iyice oturmuyor, ancak kullanýla kullanýla oturacak.
MACBETH- (Kendi kendine.) Ne olursa olsun, zaman en kötü günü de sona erdirir.
BANQUO - Deðerli Macbeth, siz ne zaman hazýrsanýz biz de hazýrýz.
MACBETH - Kusurumu baðýþlayýn. Yorgun kafam unutulmuþ anýlara kapýlýp gitmiþti de! Ýyi yürekli, soylu dostlarým, emekleriniz öyle bir deftere yazýldý ki, onlarý okumak için sayfalarýný her gün çevireceðim. Haydi krala gidelim. (Banquo'ya.) Olup bitenler üstünde düþünün; daha fazla bir zamanýmýz olunca, birbirimize içimizi açýklýkla dökeriz.
BANQUO - Ýyi olur.
MACBETH - O zamana kadar konuþmayalým bu iþi. Gelin arkadaþlar.
(Çýkarlar.)

SAHNE IV

Fores. Sarayda bir oda.

Borazan çalar, Duncan, Malcolm, Donalbain, Lenox
ve hizmetliler girer.

DUNCAN - Cawdor idam edilmiþ mi? Bu iþle görevlendirilenler daha dönmediler mi?
MALCOLM - Daha dönmediler, hükümdarým; ama, onu ölürken gören biriyle görüþtüm; anlattýðýna göre, yaptýðý hainlikleri açýkça itiraf etmiþ, siz efendimizin onu baðýþlamasý için yalvarmýþ, çok piþmanlýk duyduðu görülüyormuþ. Yaþamda hiçbir þey ona bu yaþamdan ayrýlýþý kadar yakýþmamýþ. Ölümüne uzun uzun hazýrlanmýþ bir insan gibi ölmüþ. Sahip olduðu en deðerli þeyi sanki deðersiz bir oyuncakmýþ gibi atýp gitmiþ.
DUNCAN - Zihnin neler kurduðunu insanýn yüzünden anlayacak hiçbir sanat yok. Kendisine sarsýlmaz bir güvenle dayandýðým bir beydi...
(Macbeth, Banquo, Rosse ve Angus girerler).
Ah benim çok deðerli amca oðlum! Daha az önce, iyilik bilmezlik günahýnýn aðýr yükü altýnda eziliyordum. Sen o kadar yükseklerdesin ki armaðanlar kanat bile taksalar sana eriþemiyor. Ne olurdu daha az þeyi hak etseydin de seninle ödeþebilecek güçte olsaydým. Ama þimdi bana bir þunu söylemek kalýyor: Ne verilirse verilsin yine sen alacaklýsýn. Sana borcumuzu ödeyemeyiz.
MACBETH - Size baðlýlýk benim boynumun borcudur. Yerine getirilmekle kendini öder. Siz efendimiz bizden baðlýlýðýmýzý kabul edin, yeter. Bizler tahtýnýzýn, devletinizin çocuklarý, hizmetlileriyiz; yaptýðýmýz, yapmak zorunda olduklarýmýzdýr; bunlar size duyduðumuz sevgi ve saygýyla yapýlmýþtýr.
DUNCAN - Hoþ geldin, yerin yüreðimdedir: Orada seni daha da büyütmeye çalýþacaðým. Soylu Banquo, senin hak ettiðin deðerin de, hak ettiðin armaðan da daha az deðil. Gel seni kucaklayýp baðrýma basayým.
BANQUO - Orada kök salarsam meyvesi sizindir.
DUNCAN - Coþup taþan, gemlenemez sevincim kendini göz yaþlarýyla saklamaya çalýþýyor. Oðullar, yakýnlar, Ýskoç soylularý! Yeri tahtýmýzýn yaný baþý olanlar! Hepiniz de bilin ki devleti en büyük oðlumuz Malcolm'a býrakacaðýz; kendisine bundan böyle Cumberland Prensi adýný veriyoruz. Bu onur yalnýzca ona verilip yoldaþsýz kalmayacak; hak edenlerin hepsinin üstünde soyluluk niþaný yýldýzlar gibi parlayacak. Buradan Inverness'e gidelim, daha yakýndan baðlanalým birbirimize.
MACBETH - Sizin için hizmet etmiyorsak, dinlenmek yorulmak demektir. Ben kendim habercilik edip karýma geliþinizi müjdeleyeceðim. Bunun için, saygýyla izninizi istiyorum.
DUNCAN - Benim deðerli Cawdorum!
MACBETH- (Kendi kendine.) Cumberland Prensi ha! Bu basamaðýn ya önünde kapaklanmam, yahut üstünden aþmam gerek çünkü yolumu kapýyor. Yýldýzlar ateþinizi gizleyin! Iþýk benim o kapkara isteklerimi görmesin. Göz, eli görmezlikten gelsin, ama yine de, gözün bakmaya korkacaðý o iþ gerçekleþsin.
(Çýkar.)
DUNCAN - Haklýsýn, deðerli Banquo, o çok yiðit bir adam. Ona yapýlan övgüler beni mutluluða boðuyor. Bizi karþýlamak için bizden önce yola çýktý. Peþinden gidelim. Eþi bulunmaz bir akraba!
(Borazanlar çalar, çýkarlar.)

SAHNE V

Inverness, Macbeth'in þatosunda bir oda.

Bir mektup okuyarak Lady Macbeth girer.

LADY MACBETH - "Cadýlar zafer günü karþýma çýktýlar; ölümlülerin bilgisinden üstün bilgileri olduðunu anladým. Onlara daha baþka þeyler de sormak için yanýp tutuþuyordum ama havada kaybolup gittiler. Ben þaþkýnlýktan dona kalmýþ dururken kraldan haberciler geldi, beni Cawdor Beyi diye selamladýlar. O cadýlar da beni bu unvanla selamlamýþlar, ilerisi için de bana 'Selam, geleceðin kralý!' demiþlerdi. Þan ve þerefte benim en sevgili ortaðým, bunu hemen haber vermek istedim, sana sözü verilen þerefli gelecekten habersiz olup sevinmekten yoksun kalmayasýn diye. Bunu yüreðinde tut ve hoþçakal!" Hem Glamissin, hem Cawdor; sana söz verilen þey de olacaksýn. Ama kiþiliðinden korkuyorum: En kestirme yolu tutamayacak kadar insanlýk sütüyle beslenmiþsin. Yükselmek istiyorsun, içinde tutku yok deðil; ama onunla birlikte bulunmasý gereken kötülük eksik. Gönlünün çektiði yüksekliðe günah iþlemeden eriþmek istiyorsun; sahtekârlýk yapmak istemiyorsun, ama hakkýn olmayan yere de sahip olmak istiyorsun. Büyük Glamis, gönlün sana "Dilediðine eriþmek istiyorsan böyle yapmalýsýn; yapmaktan korktuðun, ama yapýlmadan býrakýlmasýný istemediðin þeyi yapmalýsýn!" diye haykýran sesten yana. Çabuk buraya gel de bütün gücüm söz olup kulaklarýna aksýn. Senin yazgýn olan ve olaðanüstü güçlerin de baþýna geçirmeye yardým ettikleri altýn çelenkle arana giren bütün engelleri, dilimin gözüpekliði bir bir devirsin.
(Bir haberci girer.)
HABERCÝ - Kral bu gece buraya geliyor.
LADY MACBETH - Çýldýrmýþsýn sen. Efendim onun yanýnda deðil mi? Geliyor olsa, hazýrlanalým diye haber verirdi.
HABERCÝ - Doðru söylüyorum. Efendimiz geliyor; yalnýzca arkadaþlarýmdan biri ondan çabuk davranmýþ, geldiði zaman soluðu öyle kesilmiþti ki, bu haberden daha fazla bir þey söyleyemedi.
LADY MACBETH , Ona iyi bakýn, büyük haber getirdi.
(Haberci çýkar.)
Duncan'ýn hisarlarýmýzdan içeri giriþini, uðursuz haykýrýþlarýyla haber veren kuzgunun bile sesi kýsýlmýþ. Kanlý isteklere hizmet eden ruhlar! Gelin beni burada kadýnlýðýmdan sýyýrýn, tepeden týrnaða, baþtan aþaða kýyýcýlýklarýn en korkuncuyla doldurun! Kanýmý dondurun, acýmanýn yolunu týkayýn ki, geçmesin de zaman zaman göndereceði piþmanlýk, korkunç kararýmý sarsmasýn, sonuyla onun arasýna girmesin. Ey cinayet elçileri, görünmez cisimlerinizle her nerede hangi varlýða zarar vermeye bakýyorsanýz býrakýn da buraya, þu kadýn göðsüne gelin, sütümü zehire çevirin! Gel karanlýk gece, cehennemin en koyu dumanýna bürünerek gel ki keskin býçaðým açtýðý yarayý görmesin; gök de karanlýðý aralayýp bakarak, "Dur! Dur!" diye baðýrmasýn.
(Macbeth girer.)
Ulu Glamis! Deðerli Cawdor! Gelecekteki þanla her ikisinden de ulu olan Macbeth! Mektuplarýn beni hiçbir þeyden habersiz yaþadýðým bugünden alýp yarýna götürdü. Þimdi bu anýn içinde geleceði duyuyorum.
MACBETH - Benim caným sevgilim, bu gece Duncan buraya geliyor.
LADY MACBETH - Sonra ne zaman gidiyor?
MACBETH - Yarýn, niyeti öyle.
LADY MACBETH - Hayýr! Öyle bir yarýný güneþ görmeyecek! Yüzünüz, soylu efendim, bir kitap gibidir, onda insanlar garip þeyler okuyabilirler. Zamaný aldatmak için zaman gibi gözükün; gözünüz, eliniz, diliniz hoþ geldin desin. Görünüþünüz günahsýz bir çiçek olsun, siz onda gizlenen bir yýlan. Gelenler için hazýrlýklý olmalýyýz. Bu gecenin büyük iþini bana býrakýn. Bu büyük iþ, gelecekteki bütün gecelerimize, bütün günlerimize erkin gücünü kazandýracaktýr.
MACBETH - Bunu sonra görüþürüz.
LADY MACBETH - Yalnýzca siz rahat görünün, yüzün deðiþmesi, korkmak demektir. Gerisini bana býrakýn.
(Çýkarlar.)

SAHNE VI

Inverness. Þatonun önü.

Obualar çalar, meþaleler gözükür. Duncan, Malcolm, Donalbain, Banquo, Lenox, Macduff, Rosse, Angus ve hizmetliler girerler.

DUNCAN - Bu þatonun yeri ne güzel; havasý insana ne tatlý, ne hafif geliyor!
BANQUO - Þu yaz konuðu, yapýlardan ayrýlmayan kýrlangýcýn, sevgili yuvasýný burada kurmasý, gökyüzünün soluðunun ne kadar hoþ koktuðunu gösteriyor. Hiçbir çýkýntý, hiçbir saçak, hiçbir payanda, hiçbir uygun köþe yok ki, bu kuþ oraya yuvasýný asýp yavrularýnýn beþiðini kurmuþ olmasýn. Dikkat ettim, onlar en çok nerelere geliyorsa, nerelerde yuva yapýyorlarsa, oralarýn havasý çok güzel oluyor.
(Lady Macbeth girer.)
DUNCAN - Bakýn, bakýn! Saygýdeðer ev sahibimiz... Peþimizi býrakmayan sevgi, bazen bize elem verir, yük olur, ama yine de ona sevgidir diye þükrederiz. Bunu size þunun için söylüyorum, sizde, katlandýðýnýz sýkýntýlara karþýlýk þükredecek, size yük olduðumuz için bize teþekkür edeceksiniz.
LADY MACBETH - Gördüðümüz bütün hizmetler, noktasý noktasýna iki kez görülse, sonra iki kez daha yinelense gene de siz efendimizin evimize yaðdýrdýðýnýz onurlarýn büyüklüðü karþýsýnda çok zavallý, çok aciz kalýr. Eski, yeni verdiðiniz her þey ve tüm iyilikleriniz için dünyadan elimizi eteðimizi çekip yaþamýmýzýn sonuna kadar size dua etsek yeridir.
DUNCAN - Cawdor Beyi nerede? Ardýndan dolu dizgin geldik, onun öncüsü olmayý istiyorduk. Ama iyi binici; mahmuzu kadar keskin olan büyük sevgisi de ona yardým etti, evine bizden önce ulaþtý. Güzel ve soylu ev sahibimiz, bu gece konuðunuzuz..
LADY MACBETH - Biz hizmetlileriniz, buyruðumuzda çalýþanlarý, canýmýzý, varýmýzý yoðumuzu, efendimiz dilediði anda hesabýný vermek ve ona teslim etmek üzere ödünç olarak saklýyoruz.
DUNCAN - Elinizi verin, beni efendinize götürün. Kendisini çok seviyoruz, ona vereceklerimiz daha bitmedi. Ýzninizle ev sahibimiz.
(Çýkarlar.)

SAHNE VII

Inverness. Þatoda bir oda.

Macbeth girer.

MACBETH - Yapmakla olup bitseydi, bu iþi bir an önce yapardým. Eðer cinayet baþarýyla sonuçlanabilse, bir vuruþta sonuna eriþilebilse iþin, þuracýkta zamanýn þu sýðlýk kýyýsýnda öbür dünyayý gözden çýkarýrdýk. Ama bu iþlerin hesabýný bu dünyada vermeye baþlýyoruz: kanlý dersler öðretiyoruz, sonra, bunlar, dönüp öðretenin baþýna bela kesiliyor; tanrýsal adalet içine zehir koyduðumuz kadehi kendi dudaklarýmýza sunuyor. Adam burada iki kat güvenlikte: bir kez, ben onun akrabasýyým, hem de uyruðu; bunlarýn ikisi de cinayetin iþlenmemesi için gerekli nedenler. Sonra, ev sahibi olarak, deðil kendi elimle býçaðý saplamak, onun katiline kapýyý açmamam gerek. Üstelik Duncan gücünü öyle tatlýlýkla kullandý, büyük görevini öyle eksiksiz gördü ki onun bu iyilikleri melekler gibi seslerini en yükseðe ulaþtýrýp ilençleyecektir bu ölümü. Acýma da, yeni doðmuþ bir çocuk gibi çýrçýplak, kasýrganýn yelelerinde ya da gökyüzünün küçük melekleri gibi, görünmez soylu atlar üstünde bu korkunç cinayeti her göze üfleyecek; böylece de göz yaþlarý rüzgârlarý bastýracaktýr. Niyetimin saðrýlarýný dürtecek mahmuzum yok; yalnýzca atýn üstüne sýçramaya kalkan tutkum var ki, o da gereðinden fazla sýçrayýp öbür yana düþüyor.
(Lady Macbeth girer.)
Ne o! Ne haber?
LADY MACBETH - Neredeyse yemekten kalkacak. Odadan niye çýktýnýz?
MACBETH - Beni aradý mý?
LADY MACBETH - Bilmiyor musunuz, aradý elbet.
MACBETH - Bu iþte daha ileri gitmeyelim. Beni daha yeni ödüllendirdi; üstelik her sýnýf halkýn deðerli sevgisini de kazandýrdý. Bunlar pýrýl pýrýl, yeniyken giyilecek þeyler, o kadar çabuk bir yana atýlacak þeyler deðil.
LADY MACBETH - Öyleyse kuþandýðýnýz umut, sarhoþ muydu? O zamandan bu yana uyudu da þimdi, o kadar gözüpekçe kurduðu düþten korkup uyanýyor. Bundan sonra senin sevgini böyle bileceðim. Dileðinin gerçekleþmesi için yiðitlik gerekiyor. Böyle olmaktan korkuyor musun? Hem yaþamýnda çok önemli olacak bir þeye sahip olmak isteyeceksin, hem de korkak olacaksýn. Atasözündeki, balýk yemek isteyen ancak ayaklarýný ýslatmaktan korkan zavallý kedi gibi (2) isteði korkuya köle etmek mi istiyorsun?
MACBETH - Ne olur yeter! Bir erkeðe yaraþan her þeyi yapmayý göze alýrým; ama daha fazlasýný göze almak erkeklik deðildir.
LADY MACBETH - Öyleyse kalkýþtýðýnýz bu iþi bana haber vermeye sizi zorlayan hangi canavardý? O iþi yapmayý göze aldýðýnýz zaman, iþte asýl o zaman erkektiniz; erdiðinizden daha fazlasýna ermek için daha çok erkeklik göstermeye hazýrdýnýz. O sýrada ne zaman uygundu, ne de yer; ama siz ikisini de yaratmaya bakýyordunuz. Onlar kendiliðinden oldu. fakat bu durum sizi, siz olmaktan çýkarttý. Çocuk büyüttüm; insanýn meme verdiði yavruya sevgisi ne kadar sevecenlikle doludur biliyorum; ama sizin bu iþ için içtiðiniz ant gibi bir ant içmiþ olsaydým daha diþleri çýkmamýþ aðzýndan memenin baþýný çeker de onun beynini daðýtýrdým.
MACBETH - Ya baþaramazsak...
LADY MACBETH - Baþaramazsak mý? Sen sadece gözüpekliðini gergin tut, bak nasýl baþarýrýz. Duncan uykuya dalýnca - zaten bütün gün süren yolculuktan yorgun düþtüðü için derin bir uykuya dalacaktýr - iki oda uþaðýný öylesine içkiye boðarým ki, beynin bekçisi olan bellek dumana dönüþür, aklýn saklandýðý kap da boþ bir imbik olur. Onlar körkütük sarhoþ, ölü domuzlar gibi uyurken kalkansýz kalan Duncan'a seninle biz ne isteyip de yapamayýz ki? Korkunç cinayeti de sarhoþ adamlarýna yükleriz.
MACBETH - Sen yalnýzca erkek çocuk doður! Çünkü senin korku nedir bilmeyen hamurundan yalnýzca erkek ruhlar yoðrulmalý. Odasýndaki o iki uyuntunun üstlerini kana bular ve onlarýn hançerlerini kullanýrsak iþi onlarýn yaptýðýna herkes kolaylýkla inanýr.
LADY MACBETH - Ölümü üzerine biz acý cýðlýklarýyla haykýrýnca, kim baþka türlü düþünmek cesaretini gösterir ki?
MACBETH - Kararýmý verdim. Bedenimde ne kadar güç varsa, hepsini bu iþe koþacaðým. Hadi gidelim, en tatlý bir yüz takýnarak zamanla alay edelim. Yalancý gönlün bildiðini, yalancý yüzle gizlemek gerek.

ÝKÝNCÝ PERDE

SAHNE I

Inverness. Þatoda bir avlu.

Banquo ile elinde bir meþale tutan Fleance girer.

BANQUO - Gece epeyce ilerledi mi oðlum?
FLEANCE - Ay battý; saatin vurduðunu duymadým.
BANQUO - Ay on ikide batýyor.
FLEANCE - Bana kalýrsa vakit daha geç, efendim.
BANQUO - Al þu kýlýcýmý tut. Gök bu gece çok cimrilik ediyor, bütün kandilleri sönük. Þunu da al. Üstümde kurþun gibi bir aðýrlýk var, ama yine de uyuyamýyorum. Ýyilik melekleri! Ýnsan dinlenirken baþý boþ kalan kötü düþünceleri benden uzak tutun! (Macbeth'le elinde meþale tutan bir hizmetli girer.) Kýlýcýmý ver. Kim var orada?
MACBETH - Bir dost.
BANQUO - Siz daha yatmadýnýz mý efendim? Kral yattý, keyfi pek yerindeydi, adamlarýnýza pek çok bahþiþ gönderdi. Eþinize de bulunmaz ev sahipliði için bu elmasý yolladý. Ölçülmeyecek kadar mutlu olduðunu söyledi.
MACBETH - Hazýrlýksýz olduðumuz için istediðimiz gibi aðýrlayamadýk, hizmette kusur ettik, yoksa daha iyi aðýrlardýk.
BANQUO - Her þey yolundaydý.. O üç cadýyý dün gece düþümde gördüm. Size söyledikleri oldukça doðru çýktý.
MACBETH - Anýmsamýyorum bile. Ama bir boþ zaman bulursak onun hakkýnda konuþalým, zaman ayýrmak isterseniz elbet.
BANQUO - Siz ne zaman isterseniz.
MACBETH - Sýrasý gelince benim sözümü benimserseniz onur ve saygýnlýk kazanýrsýnýz.
BANQUO - Kazanacaðým derken yitirmeyeyim de. Vicdaným özgür, baðlýlýðým dürüst kalmak üzere öðüt dinlerim.
MACBETH - Þimdilik iyi dinlenmenizi dilerim!
BANQUO - Teþekkür ederim efendim; ben de size.
(Banquo ile Fleance çýkarlar.)
MACBETH - Git, hanýmýna söyle: içkim hazýr olunca çaný çalsýn. Sen de git yat.
(Hizmetli çýkar.)
Þu önümde gördüðüm bir hançer mi? Kabzasý da elime doðru çevrilmiþ. Gel, yakalayayým seni. Ele geçmiyorsun, ama seni hâlâ görüyorum. Uðursuz hayal, gözle görülür de elle tutulmaz mýsýn? Yoksa, ateþ içinde yanan kafamýn uydurduðu bir hayal misin? Seni hâlâ görüyorum, tutulacak gibisin, týpký þu kýnýndan sýyýrdýðým hançer gibi. Bana gideceðim yolu gösteriyorsun, kullanacaðým silahýn eþini. Gözlerim ya tüm duygularýmla eðleniyor ya da bu görüntünün deðeri hepsine bedel. Seni hâlâ görüyorum. Hem üstünde, hem sapýnda kan damlalarý var; demin yoktu. Yok öyle hançer filan, yok. Gözlerimi o kanlý iþ etkiliyor. Þimdi dünyanýn yarý yüzünde doða ölmüþ gibi; perdelenmiþ uykuyu kötü düþler bozuyor; büyücüler ayindeler; solgun yüzlü Hecate'ye sunacaklarýný sunuyorlar. Bekçisi kurdun ulumasýndan zamanýn geldiðini öðrenen iskelet yüzlü cinayet, hýrsýz Tarquinius'un sessiz ve hýzlý adýmlarýyla hedefine doðru bir hortlak gibi ilerliyor. Sen de saðlam ve sert toprak, adýmlarýmýn sesini duyma, ne yana gittiklerini bilme; taþlarýn, nerede olduðumu haber veremesin...Olmasýn bunlar ki, bu dehþet aný, çok yakýþtýðý korkunç olaydan kopmasýn. Kötülüðüm dilde kaldýkça o yaþayacak. Söz, insanda iþ yapmak ateþini söndürüyor.
(Çan çalar.)
Gidiyorum, bu iþ oldu demektir. Çan beni çaðýrýyor. Onu sen duyma Duncan; çünkü o seni ya cennete, ya cehenneme çaðýran ölüm çanýdýr.
(Çýkar.)

SAHNE II

Þatoda bir avlu.

Lady Macbeth girer.

LADY MACBETH - Onlarý sarhoþ eden beni yüreklendirdi; onlarýn kanýný uyuþturan beni ateþlendirdi. O ne! Hiþþþ! Haykýran baykuþtu, en acý sesiyle iyi geceler diyen o uðursuz zangoç! Ýþe koyulmuþtur, kapýlar açýk; sarhoþ uþaklar da horlayarak görevleriyle alay ediyorlar; içkilerine ilaç karýþtýrdým, þimdi ölümle yaþam onlar için, yaþasýnlar mý ölsünler mi diye çekiþmekte.
MACBETH, içeriden - Kim var orada? Hey!
LADY MACBETH - Eyvah! Korkarým ki uyandýlar, iþ bozuldu. Bu cinayetin iþlenmesi deðil, yarýda kalmasý yok eder bizi. O ne? Hançerlerini hazýr býrakmýþtým, bulmamýþ olamaz. Uyurken görünüþü babamý andýrmasaydý kendim öldürecektim.
(Macbeth girer)
Kocammýþ!
MACBETH - Ýþi bitirdim. Bir gürültü iþittin mi?
LADY MACBETH - Baykuþun haykýrdýðýný iþittim, bir de çekirgelerin öttüðünü. Sen seslenmedin mi?
MACBETH - Ne zaman?
LADY MACBETH - Demin.
MACBETH - Ýnerken mi?
LADY MACBETH - Evet.
MACBETH - Dinle! Öbür odada kim yatýyor.
LADY MACBETH - Donalbain.
MACBETH - Ellerime bak, korkunç.
LADY MACBETH - Korkunç demek çok garip.
MACBETH - Biri uykusunda güldü, biri "Cinayet!" diye haykýrdý, birbirlerini uyandýrdýlar. Durup onlarý dinledim: yalnýzca dua ettiler, sonra yine uykuya daldýlar. Odada iki kiþiler.
LADY MACBETH - Ýkisi yan yana yatýyorlardý.
MACBETH - Sanki benim bu cellat ellerimi görmüþ gibi biri "Tanrý bizi korusun!" dedi, öbürü de "Amin!" dedi. Korkularýný dinlerken "Tanrý bizi korusun!" dedikleri vakit "Amin!" diyemedim.
LADY MACBETH - Olayý o kadar derin düþünme.
MACBETH - Ama neden "Amin!" diyemedim? Tanrý'nýn yardýmýna en gerek duyduðum anda "Amin!" sözü boðazýmda düðümlendi kaldý.
LADY MACBETH - Böyle iþlerde bu tür düþünmek yanlýþ; yoksa insan aklýný oynatýr.
MACBETH - Bana öyle geldi ki bir ses "Artýk uyumayýn, Macbeth uykuyu öldürüyor!" diye baðýrdý. Masum uyku; cefa tarazlarýný düzelten, her günün yaþamýný sona erdiren uyku, sýkýntýlarýn, güçlüklerin yýkanýp yorgunluk giderdiði su, zihin yaralarýna þifa olan merhem, doðanýn en büyük ikramý, yaþam denen ziyafetin baþ yemeði....
LADY MACBETH - Ne demek istiyorsun?
MACBETH - Ses uyuyanlarýn hepsine, durmadan "uyumayýn!" diye baðýrýyordu, "Glamis uykuyu öldürdü, onun için Cawdor bir daha uyumayacak!"
LADY MACBETH - Böyle baðýran kimdi? Deðerli efendimiz, bu kadar sakat düþüncelerle soylu gücünüzü zayýf düþürüyorsunuz. Gidin, biraz su bulun, yýkayýn da þu pis kanýt elinizden çýksýn. Bu hançerleri odadan niye getirdiniz? Orada kalmalarý gerek. Gidin, onlarý götürün, uyuyan uþaklarýn yüzüne de kan bulaþtýrýn.
MACBETH - Bir daha gitmem; yaptýðým iþi düþünmekten bile korkuyorum. Ona bir daha bakmaya hiç cesaretim yok.
LADY MACBETH - Kararda direnmemek ha! Hançerleri bana verin. Uyuyan insanlar ve ölüler resimden baþka bir þey deðildir; þeytanýn resmi de ancak çocuklarýn gözünü korkutur. Eðer yarasý hâlâ kanýyorsa kanýný alýr uþaklarýn yüzüne sürerim; cinayet onlarýn iþiymiþ gibi görünmeli.
(Çýkar. Ýçerden kapý vurulur.)
MACBETH - Neresi vuruluyor? Bana ne oldu ki, en küçük bir gürültüden dehþete düþüyorum? Bu eller ne böyle? Ah, gözlerimi oyuyorlar. Acaba bütün okyanuslarýn suyu elimi bu kandan temizler mi? Hayýr; belki de þu elim sonsuz denizleri kana çevirir, yeþil renklerini baþtan baþa kýzýla boyar.
(Lady Macbeth yine girer.)
LADY MACBETH - Ýþte, benim ellerim de sizinkinin renginde; ama ben sizin kadar korkaklýk etmeye utanýrým.
(Kapý vurulur.)
Güney kapýsý vuruluyor. Odamýza gidelim. Bir parça su bu iþten bizi temizler: O zaman bakýn nasýl her þey kolay görünecek! Kararlýlýðýnýz biraz gevþedi o kadar.
(Kapý vurulur.)
Bakýn yine vuruluyor. Geceliðinizi giyin; belki çaðrýlýrýz da yatmadýðýmýz belli olur. Kendinizi öyle düþüncelere kaptýrmayýn.
MACBETH - Yaptýðým iþi bilmektense, kendimi bilmemek daha iyi olurdu.
(Kapý vurulur.)
Vur, vur da Duncan'ý uyandýr! Keþke uyandýrabilsen!
(Çýkarlar.)
SAHNE III

Þatoda bir avlu.

Bir kapýcý girer. Kapý vurulur.

KAPICI - Amma da vuruluyor ha! Ýnsan cehennem kapýcýsý olsa kapý açýp kapamaktan bir hal olacak. (Kapý vurulur.) Tak tak tak! Ýblis hakký için söyleyin, kimmiþ gelen? Ýþte bir çiftçi, bolluk olacak diye kendini asmýþ. Tam zamanýný seçmiþsin, yanýnda mendilin çok olsun: burada iyice terleyeceksin. (Kapý vurulur.) Tak, tak! Kimmiþ gelen? Öbür þeytanýn hakký için söylesin. Ýþte bir ikiyüzlü, terazinin iki kafesi için de ant içebilir. Tanrý adýna az kötülük etmemiþ, ama Tanrý'nýn kendisine iki yüzlülük edememiþ. Oo, buyurun iki yüzlü efendim! (Kapý vurulur.) Tak, tak, tak! O da kim? Ha, iþte bir Ýngiliz terzi, Fransýz biçimi o daracýk dizlikleri biçerken kumaþ çaldý diye buraya gelmiþ. (3) Buyurun terzi baþý! Gelin de isterseniz burada kaz kýzartýn. (Kapý vurulur.) Tak, tak, tak! Hiç durmak bilmez! Sen kimsin? Ama burasý cehennem olmak için çok soðuk. Artýk þeytana kapýcýlýk edecek deðilim: Çiçekli yoldan geçerek cehennem ateþine giden her meslekten birini içeri alayým demiþtim.
(Kapý vurulur.)
Peki, peki. Ne olur kapýcýyý unutmayýn.
(Kapý açýlýr. Macduff ile Lenox girer.)
MACDUFF - Dün akþam o kadar geç mi yattýn ki hâlâ kalkmamýþsýn, arkadaþ?
KAPICI - Doðrusu efendim, gece yarýsýndan sonralara kadar içip eðlendik. Ýçki de efendim üç þeyi harekete getirmekte yamandýr.
MACDUFF - Ýçkinin yaman harekete getirdiði o üç þey neymiþ bakalým?
KAPICI - Ne olacak efendim; burun kýzartýr, uyutur, iþetir. Þehveti, efendim, hem harekete getirir, hem hareketten alýkoyar. Ýnsanda istek uyandýrýr, ama iþ becerecek güç býrakmaz. Onun için içki zamparaya ikiyüzlülük eder denebilir. Onu öyle eden de odur, öyle olmaktan çýkaran da; ona: "Haydi!" der, sonra da durdurur. Onu hem kandýrýr, hem de cesaretini kýrar; hem davrandýrýr, hem de davrandýramaz. Sözün kýsasý, uykuda onunla iki anlamlý laf eder, sonra sýzdýrýp býrakýr.
MACDUFF - Galiba içki dün gece seni de sýzdýrdý?
KAPICI - Sýzdýrmaz olur mu efendim, imanýma kadar. Ama ben de onunla ödeþtim. Hem sanýrým ondan güçlü de çýktým: o ayaklarýmý tutmaz bir duruma soktu, ama ben de þöyle bir kýmýldanýp onu içimden boþaltýverdim.
MACDUFF - Efendin kalktý mý?
(Macbeth girer.)
Kapýyý vuruþumuz onu uyandýrmýþ; iþte geliyor.
LENOX - Günaydýn soylu Macbeth!
MACBETH - Ýkinize de günaydýn.
MACDUFF - Kral kalktý mý, deðerli soylu?
MACBETH - Daha kalkmadý.
MACDUFF - Sabah erkenden gelip onu görmemi buyurmuþtu; geç bile kaldým.
MACBETH - Kendisine götüreyim sizi.
MACDUFF - Size zahmet olacak ama biliyorum, bu zahmet sizi mutlu edecektir.
MACBETH - Ýnsan bir iþten zevk alýyorsa zahmet olmaz. Kapýsý þurada.
MACDUFF - Gir demese de girmem gerek, bana verilmiþ bir görev bu.
(Çýkar.)
LENOX - Kral bugün gidiyor mu?
MACBETH - Gidiyor. öyle kararlaþtýrdý.
LENOX- Gece kýyametler koptu: bizim olduðumuz yerde bacalar yýkýlýp devrildi; sonra, derler ya havada hýçkýrýklar duyuldu: garip ölüm çýðlýklarý, yakýnda dertli günlere yaraþýr büyük kargaþalýklar ve büyük bir yangýn çýkacaðýný haber veren korkunç sözler. Gece kuþu bütün gece haykýrdý. Dediklerine göre, topraðýn da nöbeti tutmuþ, hep titremiþ.
MACBETH - Fýrtýnalý bir geceydi.
LENOX - Ben, böyle bir gece daha gördüðümü anýmsamýyorum.
(Macduff yine girer.)
MACDUFF - Ah, yýkým, yýkým! Seni anlatmaya ne dil katlanýr, ne gönül dayanýr!
MACBETH ve LENOX - Ne oldu ki?
MACDUFF - Olabilecek þeylerin en kötüsü bu. Alçakça bir cinayet. Tanrý'nýn kutsal tapýnaðýna zorla girilip caný alýnmýþ içinden.
MACBETH - Ne dediniz? Caný mý? Kimin caný?
LENOX - Hükümdarýmýzýn mý demek istiyorsunuz?
MACDUFF - Odaya gidin bakýn da gözleriniz yýlan saçlý Gorgon'u (4) görmüþ gibi taþ kesilsin. Beni konuþturmayýn. Görün de söyleneceði kendiniz söylersiniz.
(Macbeth'le Lenox çýkarlar.)
Uyanýn, uyanýn! Tehlike var, çanlar çalsýn! Cinayet, cinayet! Banquo, Donalbain, Malcolm! Uyanýn. Üstünüzdeki kuþ tüyünden uykuyu, ölümün o taklidini silkip atýn da ölümle yüz yüze gelin! Kalkýn, kalkýn da büyük kýyametin resmini görün! Malcolm! Banquo! Mezarlarýnýzdan kalkar gibi kalkýn. Ruhlar gibi yürüyün ki bu yýkýmý karþýlayabilesiniz! Çalýn çaný.
(Çan çalar. Lady Macbeth girer.)
LADY MACBETH - Ne oluyor. Bu iðrenç çan sesi bütün uyuyanlarý uyandýrýyor. Söyleyin ne oluyor.
MACDUFF - Ah iyi yürekli efendim, söyleyeceðim þey var, ama bu sizin iþiteceðiniz þeylerden deðil. Yinelenmesi kadýn kulaðý için öldürücü olur.
(Banquo girer.)
Ah! Banquo, Banquo! Hükümdar efendimiz öldürülmüþ!..
LADY MACBETH - Eyvahlar olsun! Ne? Bizim evimizde ha!
BANQUO - Nerede olursa olsun acýmasýzca bir iþ bu! Duff'cýðým, ne olur, sözlerim yalan de, öyle deðil de.
(Macbeth ile Lenox yeniden girerler.)
MACBETH - Bu iþten bir saat önce ölmüþ olsaydým, mutlu bir ömür sürmüþ olurdum; çünkü þu andan sonra yaþamanýn önemi kalmadý. Her þey boþ, her þey bir oyuncak artýk. Büyüklük, kibarlýk öldü; yaþamýn þarabý süzüldü, bu kubbeye, övünmek için yalnýzca tortusu kaldý.
(Malcolm'la Donalbain girer.)
DONALBAÝN - Bir þey mi oldu?
MACBETH - Olan size oldu da haberiniz yok: kanýmýzýn geldiði yer, kaynaðý, pýnarý kurudu; ta baþlangýç noktasýndan kesildi.
MACDUFF - Hükümdar babanýz öldürüldü.
MALCOLM - Ne, kimin eliyle?
LENOX - Anlaþýlan odasýndakiler yapmýþ; elleriyle yüzleri kan içindeydi; hançerleri de öyleydi, silmemiþler bile, yastýklarýnýn üstünde öylece durur bulduk. Gözlerini açýp sersem sersem baktýlar, kendilerinden geçmiþlerdi; onlara kimsenin canýný emanet etmek doðru deðildi.
MACBETH - Ah yine de öfkelenip onlarý öldürdüðüme piþmaným.
MACDUFF - Bu iþi ne diye yaptýnýz?
MACBETH - Hangi insan ayný anda hem aklý baþýnda hem þaþkýn; hem öfkeli, hem dingin; hem gönülden baðlý, hem ilgisiz olabilir? Hiç kimse. Coþkun sevgimin hýzý oyalanan aklýmý geride býraktý. Þurada Duncan uzanmýþ yatýyordu: gümüþ teni, altýn kanýyla iþlenmiþ; hançer yaralarý, yýkýntýlarýn ýssýz kapýlarýndan geçmek için doðada açýlmýþ gedikler gibiydi. Ötede katiller mesleklerinin rengine bulanmýþ, hançerleri kabzalarýna kadar kan içinde. Sevecek bir yüreði, o yürekte de sevgisini gösterecek kadar cesareti olan hangi insan kendini tutabilirdi ki?
LADY MACBETH - Aman, bana yardým edin de buradan gideyim!
MACDUFF - Lady'ye bakýn.
MALCOLM, yavaþça Donalbain'e. - En çok bizi ilgilendirmesi gereken bu olayda neden dilimiz baðlandý?
DONALBAÝN, yavaþça Malcolm'a - Burada yazgýmýz bir iðne deliðine gizlenmiþ, üstümüze atýlmaya hazýr dururken, ne diyebiliriz ki? Haydi gidelim: göz yaþlarýmýzý akýtma zamaný deðil.
MALCOLM, yavaþça Donalbain'e. - Ne de büyük acýmýzý ortaya dökecek zaman bu.
BANQUO - Lady'ye bakýn.
(Lady Macbet dýþarý götürülür.)
Biz de açýkta kalmaktan rahatsýzlýk duyan þu çýplak zavallýlýðýmýzý örtüp toparlandýktan sonra buluþalým da bu görülmemiþ kanlý olayý görüþüp daha fazla bir þeyler öðrenelim. Korkular, endiþelerle titriyoruz. Kendi hesabýma ben Tanrý'nýn yüce elindeyim; oradan ihanet dolu kötülüðün gizli amaçlarýna savaþ açýyorum.
MACDUFF - Ben de öyle.
HEPSÝ - Hepimiz de.
MACBETH - Çabuk erkekçe giyinip kuþanalým da avluda buluþalým.
HEPSÝ - Ýyi olur.
(Hepsi çýkarlar, yalnýzca Malcolm ile Donalbain kalýr.)
MALCOLM - Sen ne yapacaksýn? Onlarla birlik olmayalým. Duymadýklarý acýyý duyar görünmeleri kolay bir iþ. Ben Ýngiltere'ye gideceðim.
DONALBAÝN - Ben de Ýrlanda'ya. Yollarýmýzýn ayrýlmasý ikimiz için de iyi olur. Bulunduðumuz yerde insanlarýn gülüþünde hançerler gizli. Kanýmýza en yakýn olanlar kanýmýza o kadar susamýþlar.
MALCOLM - Atýlan bu öldürücü ok, henüz yerini bulmadý; bizim için en güvenli yol hedeften uzak kalmaktýr. Onun için haydi atlara. Hem ayrýlýrken nazik olup esenleþmeye bakmayalým. Hemen gidelim. Acýmanýn kalmadýðý yerden sývýþmak uygundur.
(Çýkarlar.)

SAHNE IV

Þatonun dýþý

Rosse ile bir yaþlý girer.

YAÞLI - Yetmiþ yýldýr yaþananlarý iyi anýmsarým. Onca zaman ne korkulu saatler geçirdim, ne olmadýk þeyler gördüm, ama bu korkunç gecenin yanýnda bütün o gördüklerim hiç kalýyor.
ROSSE - Ah babacýðým; görüyorsun, insanoðlunun ettiklerine kýzan gökler onun kanlý sahnesine öfke yaðdýrýyorlar. Saate bakýlýrsa gündüz, ama güneþi boðuyor. Yeryüzünü canlý ýþýk öpecekken, karanlýðýn onu mezara sokmasý, gecenin üstünlüðünden mi, yoksa gündüzün utancýndan mýdýr.
YAÞLI - Doðaya aykýrý: týpký yapýlan iþ gibi. Geçen salý, bir þahin gururla yükseklerde uçarken, fareyle beslenen bir baykuþa av olup öldürülmüþ.
ROSSE - Çok garip, ama doðru bir þey daha: Duncan'ýn atlarý, o güzel rüzgâr gibi atlar, at türünün o en seçkin örnekleri azýttýlar, ahýrlarýnýn kapýsýný kýrýp kaçtýlar, sanki insanlarla savaþa girmek istiyorlarmýþ gibi söz dinlemez oldular.
YAÞLI - Diyorlar ki, birbirini yemiþler.
(Macduff girer.)
ROSSE - Yediler ya; kendi gözlerimle gördüm de þaþýp kaldým. Ýþte iyi Macduff geliyor.
Ýþler nasýl gidiyor, efendim?
MACDUFF - Görmüyor musunuz, olanlar oldu.
ROSSE - Bu yalnýzca kanlý deðil, kanlý olmaktan da kötü iþi kim yapmýþ, anlaþýldý mý?
MACDUFF - Macbeth'in öldürdüðü adamlar.
ROSSE - Ah, ah! Ne çýkar umdular ki?
MACDUFF - Bu iþe kýþkýrtýlmýþlar. Kralýn oðullarý, Malcolm'la Donalbain kaçýp gitmiþler; bu durum kuþkuyu üstlerine çekiyor.
ROSSE - Yine olmayacak bir þey: kendi can kaynaðýný ortadan yok eden tutkunun gözü dönmüþ anlaþýlan. Bu durumda hükümdarlýk herhalde Macbeth'e düþecek.
MACDUFF - Hükümdar sanýný aldý bile, þimdi taç giymeye Scone'a gitti.
ROSSE - Duncan'ýn ölüsü nerede?
MACDUFF - Colmekill'e götürüldü. Kendisinden önceki krallarýn türbesidir, hepsinin kemikleri orada.
ROSSE - Scone'a gidecek misiniz?
MACDUFF - Hayýr kardeþim, Fife'a gidiyorum.
ROSSE - Ben gideceðim.
MACDUFF - Eh, Tanrý vere orada her þey yolunda gitse. Uðurlar olsun! Yeni giysilerimiz eskisini aratmasýn da!
ROSSE - Hoþça kal, babacýðým.
YAÞLI - Tanrý iyiliklerini senin de, kötüyü iyi, düþmaný dost edenlerin de üstünden eksik etmesin.
(Çýkarlar.)

ÜÇÜNCÜ PERDE

SAHNE I

Fores. Sarayda bir oda.

Banquo girer.

BANQUO - Ýþte artýk cadýlarýn dediði her þeye eriþtin: Cawdor, Glamis ve kral oldun. Bu uðurda da korkarým ki çok kötü bir oyun çevirdin. Ama dediklerine göre, senin soyuna bir þey kalmayacaktý; nice hükümdarlara kök ve ata ben olacaktým. Onlarýn söyledikleri doðru çýkýyorsa ki seninkiler doðru çýktý, neden bu benim için umut olmasýn? Ama þimdilik susmam gerek.
(Borazan çalar. Kral kýlýðýnda Macbeth, kraliçe
kýlýðýnda Lady Macbeth, Lenox, Rosse, beyler ve
hizmetliler girer)
MACBETH - Baþ konuðumuz iþte.
LADY MACBETH - Eðer unutulmuþ olsaydý þölenimizde büyük bir boþluk kalmýþ olurdu, hiç yakýþýk almazdý.
MACBETH - Bu akþam resmi bir yemek veriyoruz efendim, sizin de bulunmanýzý isteyeceðim.
BANQUO - Efendimiz, bana buyursunlar, sonuna kadar en kopmaz baðla ona baðlanmak görevimdir.
MACBETH - Bugün öðleden sonra atla bir yere mi gidiyorsunuz?
BANQUO - Evet, iyi efendimiz.
MACBETH - Gitmeseydiniz bu günkü toplantý sýrasýnda düþüncelerinizi öðrenmek isterdik. Onlar her zaman doðru çýkmýþtýr; ama yarýn öðreniriz. Uzaða mý gidiyorsunuz?
BANQUO - Bu saatle akþam yemeði arasýný dolduracak kadar uzaða, efendimiz. Atým hýzlý gitmezse geceden de bir iki saat ödünç alýrým.
MACBETH - Þölenimizde bulunmamazlýk etmeyin.
BANQUO - Etmem, efendimiz.
MACBETH - Duyduk ki eli kanlý yakýnlarýmýz Ýngiltere'ye ve Ýrlanda'ya yerleþmiþler. Babalarýný nasýl haince öldürdüklerini gizliyor, kendilerini dinleyenlere olmayacak uydurma þeyler anlatýyorlarmýþ. Ama bu konu yarýna kalsýn, zaten herkesle birlikte görüþülmesi gereken þeyler var. Siz hemen atýnýza atlayýn; akþam dönüþünüze kadar hoþça kalýn. Fleance da sizinle gidiyor mu?
BANQUO - Evet, iyi efendimiz, zamanýmýz pek kalmadý.
MACBETH - Atlarýnýzýn, ayaklarý hiç þaþmadan, tez gitmesini dilerim; sizi de onlarýn sýrtýna emanet ederim. Güle güle.
(Banquo çýkar)
Herkes akþamýn yedisine kadar zamanýný istediði gibi geçirsin ki, buluþmak daha tatlý gelsin: yemeðe kadar biz de kendi kendimize kalacaðýz: þimdilik, Tanrý'ya emanet olun.
(Lady Macbeth, beyler ve diðerleri çýkar.)
Hey, sana bir diyeceðim var. O adamlar buyruðumuzu bekliyorlar mý?
HÝZMETLÝ - Saray kapýsýnýn dýþýndalar efendimiz.
MACBETH - Buraya getir.
(Hizmetli Çýkar)
Güvenlikte olmadýkça hükümdar olmak neye yarar. Banquo'dan korkumuzun kökleri derinde. Onun, yaratýlýþtan hükümdarca bir yaný var ki bu korku verici. Fazla korkusuz: O korkusuzluðunun yanýnda yiðitliðine rehberlik eden bir de aklý var, akýlsýzca bir iþ yapmýyor. Varlýðýndan korku duyduðum bir o var: yanýnda oldum mu zekâm siniveriyor sanki. Dediklerine göre Antonius da Caesar'ýn yanýnda böyle olurmuþ. Bana hükümdarlýðý kondurduklarý zaman cadýlara çýkýþtý, kendisine de bir þey söylemelerini buyurdu. O zaman, geleceði görenler onu hükümdar soyuna ata olacak diye selamladýlar. Benim baþýma meyvasýz bir taç oturttular, elime kýsýr bir asa tutuþturdular, onu benden olmayan bir el çekip alacak, yerime kendi oðlum geçmeyecek. Öyleyse kendimi Banquo'nun soyu için kirlettim; iyiliksever Duncan'ý onlar için öldürdüm; gönlümü, yalnýzca onlar için erinç yerine kinle doldurdum; ölümsüz ruh mücevherimi, onlar kral olsun, Banquo tohumu kral olsun diye þeytana sattým ha! Öyle olacaðýna, gel de, ey talih, er meydanýna, sonuna kadar benimle dövüþ. Kim var orada?
(Hizmetli, yanýnda iki katille yeniden girer.)
Haydi, kapýya git, biz çaðýrýncaya kadar orada bekle.
(Hizmetli çýkar.)
Dün konuþmuþtuk, deðil mi?
BÝRÝNCÝ KATÝL - Evet, dündü efendimiz.
MACBEHT - Pekâlâ, dediklerim üzerinde düþündünüz mü bakalým? Bilin ki geçmiþ günlerde size o derece kötülük eden oydu; sizse her þeyi, hiçbir günahýmýz olmadýðý halde bizden bilmiþsiniz. Geçen görüþmemizde bunu size açýkça anlattým; nasýl oyuncak edildiðinizi bir bir gösterdim. Sizi kimin, nasýl, hangi yollarla aldattýðýný kanýtladým. Bunlardan baþka daha öyle þeyler var ki, geri zekâlýlar bile "Banquo'dur bunlarý yapan!" der.
BÝRÝNCÝ KATÝL - Evet, bize bütün bunlarý anlattýnýz.
MACBETH - Anlattým; ancak daha da ileri gidiyorum, bu ikinci buluþmamýzýn nedeni de bu. Nasýl bir sabýrla yaratýlmýþsýnýz ki bütün bunlara aldýrmadan, olanlarý unutup gidiyorsunuz? Siz evliya mýsýnýz ki, aðýr eliyle sizi mezara sürükleyen, çocuklarýnýzý kurtulmamacasýna yoksul býrakan bu insanýn soyu sopu için dua edeceksiniz?
BÝRÝNCÝ KATÝL - Yok elbet, biz de insanýz, efendimiz.
MACBETH - Evet sayýmdan yana insansýnýz, týpký zaðarlarýn, tazýlarýn, yarý kurtlarýn, melezlerin, finolarýn, itlerin, çomarlarýn, hepsinin de köpek diye anýldýðý gibi. Ancak bunlarýn fiyatlarýný gösteren liste, tezini, yavaþýný, kurnazýný, bekçisini, avcýsýný ayýrt eder; her birini, bereketli doðada ne niteliklerle yaratýlmýþsa, ona göre sýralar. Böylece hepsi kendine özel bir ad alýr. Ýnsanlar için de böyledir. Þimdi, sýralamada sizin de kendinize özel bir yeriniz varsa, bu yer en aþaðýlarda, en kötü insanlar arasýnda deðilse, bunu söyleyin bana. O zaman ben de sizlere öyle bir iþ veririm ki, onun baþarýlmasý düþmanýmýzý ortadan kaldýrýr; sizi sevgimize, gönlümüze perçinler. Çünkü o yaþadýkça hasta olacaðýz; saðlýðýmýza ancak onun ölümüyle kavuþacaðýz.
ÝKÝNCÝ KATÝL - Efendimiz, ben yaþamýn acýmasýz silleleriyle öyle çileden çýkmýþým ki feleðe inat ne olsa aldýrmam, yaparým.
BÝRÝNCÝ KATÝL - Ben de yýkýmlardan öyle bezmiþ, bahtýn elinde öyle hýrpalanmýþým ki, ya batayým ya çýkayým diye her þeyi göze alýrým.
MACBETH - Ýkiniz de biliyorsunuz ki, Banquo düþmanýnýzdýr.
ÝKÝNCÝ KATÝL - Doðru, efendimiz.
MACBETH - Benim de düþmaným; hem aramýzdaki kanlý düþmanlýk öyle ki onun sað geçen her dakikasý beni can evimden hançerliyor. Gerçi onu ulu orta yok edebilirim ve bunda haklý olduðumu da gösterebilirim, ama yapamýyorum; hem ona, hem bana dost olan bazý kimseler var ki, onlarýn sevgilerinden vazgeçemem; onun için, yere vurmak istediðim adamýn düþüþüne acýyor gözükmem gerek. Bunun için sizin yardýmýnýza baþvuruyorum, söylediðim birçok önemli neden yüzünden iþi herkesin gözünden gizliyorum.
ÝKÝNCÝ KATÝL - Bize buyurduðunuz þeyi yerine getireceðiz, efendimiz.
BÝRÝNCÝ KATÝL - Hatta yaþamýmýz pahasýna...
MACBETH - Yürekli olduðunuz yüzünüzden okunuyor. En geç bir saat içinde, nerede pusu kuracaðýnýzý söylerim, tam tamýna zamanýný bildiririm; çünkü iþ bu gece yapýlmalý, hem de saraydan biraz uzakta: unutmamalýsýnýz ki, bana söz gelmesini istemiyorum. Ýþte bir takýntý, bir pürüz býrakmamak için yanýnda bulunan oðlu Fleance da o karanlýk yazgý anýný paylaþmalý. Onun yokluðu da benim için, babasýnýnki kadar gerekli. Gidin, kendi aranýzda kararýnýzý verin; ben de birazdan gelirim.
ÝKÝNCÝ KATÝL - Biz kararýmýzý verdik, efendimiz.
MACBETH - Ben þimdi gelirim, içerde bekleyin.
(Katiller çýkar.)
Kurgu tamam. Banquo, ruhun cennetlikse bu gece orda olacak.
(Çýkar.)

SAHNE II

Saray. Bir baþka oda.

Lady Macbeth bir hizmetliyle girer.

LADY MACBETH - Banquo saraydan gitti mi?
HÝZMETLÝ - Evet efendim, ama bu gece yine dönüyor.
LADY MACBETH - Krala söyle, birkaç dakikasýný almak üzere boþ bir zamanýný beklemekteyim.
HÝZMETLÝ - Baþ üstüne, efendim.
(Çýkar.)
LADY MACBETH - Ýstediklerimize eriþtiðimizde gönül rahatlýðýyla bir sevinç duyamýyorsak hiç bir þey kazanýlmamýþ, her þey yitirilmiþ demektir. Yýkýp yok ederek yaþamaya çalýþmaktansa, yok ettiðimiz þey olmak daha rahat olurdu.
(Macbeth girer.)
Ne oluyor, efendimiz? Niçin hep yalnýzsýnýz, kendinize en sýkýntýlý düþünceleri yoldaþ ediyor, ölenle birlikte ölmeleri gereken o düþüncelerden ayrýlmýyorsunuz? Þifasý bulunmayan þeyleri tasa etmemeli: Olan oldu.
MACBETH - Biz yýlaný þöyle bir kestik, öldürmedik; yarasý kapanacak, yine eski durumunu alacak; Zavallý kötülüðümüz de eskisi gibi ona yem olacak. Ama bir lokmamýzý korku içinde yiyip her gece bizi sarsan bu düþlerin derdine katlanarak uyuyacaðýmýza, varsýn her þey çýðrýndan çýksýn; iki dünyada da rahat kalmasýn. Beynimizin iþkencesi altýnda kývranmaktansa, kendi rahatýmýz için öldürdüklerimizle birlikte olmak daha iyidir. Duncan mezarýnda; yaþamýn humma nöbetinden sonra iyi uyuyor; hainlik, yapacaðý kadarýný yaptý ona; artýk onu ne silah, ne zehir, ne içerdeki düþmanlarý, ne düþman ordularý, ne de baþka bir þey etkiler.
LADY MACBETH - Gelin, benim sevgili efendim, o huysuz bakýþlarýnýz yatýþsýn, bu gece konuklarýnýz arasýnda canlý ve neþeli olun.
MACBETH - Olacaðým, güzelim; ne olur, sen de öyle ol. Banquo'yu hiç unutma; hem bakýþlarýnla, hem sözlerinle ona en büyük saygýyý göster; güven içinde olmadýðýmýz için onlara davranýþlarýmýzý övgü sularýnda yýkamak, yüreðimizi olduðu gibi göstermeyip yüzümüzün maskesi ardýna gizlemek gerek.
LADY MACBETH - Bu düþünceleri býrakmalýsýn.
MACBETH - Ah, kafam binbir akreple dolu, karýcýðým! Biliyorsun ki, Banquo da, onun Fleance'ý da sað.
LADY MACBETH - Evet, ama onlara ölümsüzlük senedi verilmedi ya!
MACBETH - Umudumuz kesilmiþ deðil henüz: saldýrýya uðrayabilirler. Onun için keyifli ol. Yarasa dehlizlerde uçuþmaya baþlamadan, kara Hecate'nin buyruðu diye gübre böceði, uyuntu sesiyle gecenin uykulu uðultusunu çevreye yaymadan, korkunç bir biçimde yankýlanacak bir iþ görülecektir.
LADY MACBETH - Nasýl bir iþ?
MACBETH - Ýþ bitip alkýþlamana sýra gelinceye kadar haberin olmasýn, sen günahsýz kal yavrucuðum. Gel, gözleri baðlayan gece, iyi yürekli gündüzün gözlerine perde ol, sonra o görünmez ve kanlý ellerinle, beni korkudan titreten o yazgýyý, o ulu antlaþmayý geçersiz kýl, yýrt at! Karanlýk çöküyor, karga, kuzguni ormana doðru havalanýyor; gündüzün iyileri baþlarýný eðip uyuklamaya baþlýyorlar, gecenin kara tazýlarý avlarýna atýlmak üzereler. Sözlerime þaþýrýyorsun, ama acele etme; kötü baþlayan þeyler kötülükle güçlenirler. Böyle iþte, haydi kuzum, benimle gel.
(Çýkarlar.)

SAHNE III

Saray. Bir park ve saraya giden bir yol.

Üç katil girer.

BÝRÝNCÝ KATÝL - Peki, ama bize katýlmaný sana kim söyledi?
ÜÇÜNCÜ KATÝL - Macbeth.
ÝKÝNCÝ KATÝL - Kuþku duyacaðýmýz biri deðil, baksana görevlerimizi, yapacaðýmýz her þeyi biliyor.
BÝRÝNCÝ KATÝL - Öyleyse bizimle kal. Batýda daha bir iki çizgi gün ýþýðý pýrýldýyor. Bu saatte yolda kalan yolcu, zamanýnda hana ulaþmak için, atýný mahmuzlar. Bizim beklediðimiz de neredeyse gelir.
ÜÇÜNCÜ KATÝL - Kulak verin! Nal sesleri duyuyorum.
BANQUO, içerden - Hey, oradakiler, bize ýþýk tutun!
ÝKÝNCÝ KATÝL - Herhalde o, öbür beklenenlerin hepsi geldiler, içerdeler.
BÝRÝNCÝ KATÝL - Atlarý baþý boþ dolaþýyor.
ÜÇÜNCÜ KATÝL - Daha hemen hemen bir mil var. Ama çoðu zaman o da, ötekiler de, buradan saray kapýsýna kadar yürürler.
(Banquo ile elinde bir meþale tutan Fleance girer.)
ÝKÝNCÝ KATÝL - Iþýk, ýþýk!
ÜÇÜNCÜ KATÝL - O!
BÝRÝNCÝ KATÝL - Hazýrlanýn!
BANQUO - Bu gece yaðmur yaðacak.
BÝRÝNCÝ KATÝL - Yaðdýrýn yaðmuru þunun baþýna!
(Banquo'ya saldýrýr.)
BANQUO - Ah, ihanet! Kaç Fleancecýðým, kaç, kaç! Belki öç alýrsýn... Ah, alçak!
(Ölür. Fleance kaçar.)
ÜÇÜNCÜ KATÝL - Iþýðý kim söndürdü?
BÝRÝNCÝ KATÝL - Söndürülmeyecek miydi?
ÜÇÜNCÜ KATÝL - Yerde biri var! Oðlu kaçtý.
ÝKÝNCÝ KATÝL - Ýþin en iyi parçasýný kaçýrdýk.
BÝRÝNCÝ KATÝL - Eh, haydi gidelim de neler yaptýðýmýzý anlatalým.
(Çýkarlar.)

SAHNE IV

Sarayda bir þölen odasý.

Bir þölen sofrasý kurulmuþtur. Macbeth, Lady Macbeth, Rosse, Lenox, beyler ve hizmetliler girer.

MACBETH - Rütbelerinize göre nereye oturacaðýnýzý biliyorsunuz, oturun. Baþtan sona hepiniz hoþ geldiniz.
BEYLER - Haþmetlimize teþekkürler ederiz.
MACBETH - Biz aranýza karýþýp alçak gönüllü bir ev sahibi gibi davranacaðýz. Kraliçemiz yerinde oturacak; ama vakti gelince, hoþgeldiniz demesini kendisinden bekleriz.
LADY MACBETH - Onu bütün dostlarýmýza benim yerime siz söyleyin efendim; çünkü gönlüm de biliyor ya, hoþ geldiler.
(Birinci katil kapýda gözükür.)
MACBETH - Bak, gönülden teþekkürleriyle sana karþýlýk veriyorlar. Ýki yan da ödeþti. Þuraya, ortaya oturayým. Bol bol neþelenin. Haydi, içki tasý bir kez masayý dolansýn... (Katile.) Yüzünde kan var.
KATÝL - Banquo'nun kanýdýr.
MACBETH - Onun içinde kalacaðýna senin üstünde olsun daha iyi. Ýþi bitirildi mi?
KATÝL - Efendimiz, gýrtlaðý kesildi; o iþi ben yaptým.
MACBETH - Gýrtlak kesicilerin en ustasýsýn sen, ama ayný iþi Fleance'a yapana da aferin; eðer onu da sen yaptýnsa eþin bulunmaz.
KATÝL - Hükümdarým, efendim, Fleance kaçtý.
MACBETH - Öyleyse yine beni nöbet tutacak. Oysa tam gönül rahatlýðýna ermiþtim: mermer gibi eksiksiz, kaya gibi sarsýlmaz, her þeyi saran hava gibi sýnýrsýz olacaktým. Oysa þimdi bir hücreye týkýlmýþ, dört bir yandan bitip tükenmez kuþkular ve korkularla çevrilmiþ oluyorum. Ama Banquo'nun iþi tamam, deðil mi?
KATÝL - Evet, sevgili efendimiz, bir çukurda güvenlikte, baþýnda da yirmi tane derin býçak yarasý; en hafifi bile insanda can býrakmaz.
MACBETH - Eksik olma... (Kendi kendine.) Büyük yýlan orada yatýyor. Kaçan küçük yýlanýn, yaratýlýþý gereði, zamanla zehiri güçlenecek. Þimdilik diþi yok...(Katile.) Haydi git; yarýn yine dinleriz.
(Katil çýkar.)
LADY MACBETH - Hükümdar efendimiz, neþeye katýlmýyorsunuz. Bir þölen sýrasýnda onun istenerek verildiði sýk sýk yinelenmezse parayla yenen yemek gibi olur. Karýn doyuracak olduktan sonra herkes evinde yer daha iyi. Çaðrýda yenen yemeðin salçasý iyi aðýrlamadýr; onsuz toplantý tatsýz kaçar.
MACBETH - Belleðimin tatlý yardýmcýsý! Haydi, Afiyet olsun. iþtahýnýz saðlýk getirsin.
LENOX - Haþmetlimiz gelip oturmazlar mý?
(Banquo'nun hayaleti girer, Macbeth'in yerine
oturur.)
MACBETH - Banquo'nun üstün niteliklerle dolu kiþiliði de bulunsaydý burada, yurdumun tüm soylularýný bir dam altýnda toplamýþ olacaktýk. Kendisine bir aksilik çýktý diye üzülmekten çok, bize acýmasýzlýk etti diye çýkýþmak istiyorum.
ROSSE - Gelmemesi, kendisine sözünü tutmamak suçunu yüklüyor efendimiz. Haþmetlimiz, buraya gelerek bize onur vermezler mi?
MACBETH - Masa dolu.
LENOX - Burada yeriniz ayrýldý efendimiz.
MACBETH - Nerede?
LENOX - Burada, sevgili efendimiz. Haþmetlimizi heyecanlandýran nedir?
MACBETH - Bunu kim yaptý?
BEYLER - Neyi efendimiz?
MACBETH - (Hayalete.) Benim yaptýðýmý söyleyemezsin; kanlý perçemlerini bana doðru sallama hiç.
ROSSE - Beyler, kalkalým; haþmetlimiz iyi deðiller.
LADY MACBETH - Oturun, deðerli dostlar. Efendimiz sýk sýk böyle olur. Ta gençliðinden beri öyledir. Rica ederim yerlerinizde kalýn. Nöbeti geçicidir; bir an sonra yine iyileþir. Eðer kendisine fazla dikkat ederseniz canýný sýkar, heyecanýný artýrýrsýnýz; yemeklerinizi yiyin, ona bakmayýn... (Macbeth'e) Erkek deðil misiniz siz?
MACBETH - Evet, hem de gözüpek bir erkek, þeytaný korkutan þeye bile bakma cesaretini gösteren bir erkek.
LADY MACBETH - Laf bunlar! Korkundan hayal görüyorsun; havada ilerleyerek seni Duncan'a doðru götürdüðünü söylediðin hançer gibi. Ah, bu coþmalar, irkilmeler, gerçek korkunun taklitleri, olsa olsa kýþýn ocak baþýnda kadýnlarýn anlattýðý, ninelerinin de doðrudur dediði masallara yaraþýr. Ayýp ayýp! Yüzünü neden türlü biçimlere sokuyorsun? Eninde sonunda baktýðýn sonuçta bir iskemle.
MACBETH - Kuzum, oraya bak! Gör, bak! Ýþte! Ne diyorsun? Neden, bana neymiþ? Baþýný sallayabiliyorsan bari konuþ da... (Konuklara.) Eðer ceset çukurlarý ve mezarlarýmýz gömdüklerimizi geri gönderecekse vücutlarýmýz kuþlara yem olmalýdýr.
(Hayalet kaybolur.)
LADY MACBETH - Ne! Delirip bütün erkekliðini mi yitirdin?
MACBETH - Þurada durduðum gibi eminim, onu gördüm.
LADY MACBETH - Haydi oradan! Ayýp!
MACBETH - Bundan önce de kan dökülmüþtür; eski zamanlarda yasalarýn ülkeleri bir düzene koymasýndan önce. Evet, hatta ondan sonra da anlaþýlmaz korkunçlukta cinayetler iþlenmiþtir. Ama onlar öyle zamanlarmýþ ki, beyni daðýldý mý adam ölür, iþ bitermiþ. Oysa þimdi kafalarýnda, can býrakmayan yirmi yarayla yine kalkýyorlar, bizi iskemlemizden itiyorlar. Bu durum bu türlü bir cinayetten daha da garip.
LADY MACBETH - Deðerli efendimiz, soylu dostlarýnýz sizi bekliyorlar.
MACBETH - Dalmýþým... Bana þaþýp kalmayýn, deðerli dostlarým; garip bir rahatsýzlýðým vardýr ki beni tanýyanlar hiç önemsemezler. Gelin, hepinizin sevgi ve saðlýðýna içelim, sonra oturayým. Bana biraz þarap verin, iyice doldurun. Bütün sofranýn toptan neþesine ve yokluðunu duyduðumuz sevgili dostumuz Banquo'nun þerefine içiyorum. Keþke burada olsaydý! Hepinizin ve onun þerefine içiyoruz! Hepinize en iyi dilekler.
BEYLER - Hizmetlerimizi ve dileðinizi yineleriz.
(Hayalet yine girer.)
MACBETH - Defol! Gözümün önünden çekil, git! Toprak seni gizlesin! Kemiklerinde ilik kalmadý, kanýn dondu; dikip baktýðýn o gözlerde algý diye bir þey yok.
LADY MACBETH - Beyler, bunu olaðan bir þey sayýn, fazla bir þey deðil. Yalnýzca toplantýnýn neþesini kaçýrýyor.
MACBETH - Bir adam neyi göze alýrsa alýrým; kýllý Rus ayýsý gibi, diþli gergedan gibi, yahut bir Hyrcan kaplaný gibi gel; o biçime girme de hangi biçime girersen gir, saðlam sinirlerim bir kez bile titremez: yahut yine diril, kýlýcýný çekerek meydan oku, beni çöle çaðýr; o zaman da titrer kalýrsam beni kýz bebek ilan et. Haydi git, korkunç gölge! Git gerçek olmayan þey.
(Hayalet kaybolur.)
Ya iþte; o gitti, erkekliðim geri geldi. Kuzum oturun, kalkmayýn.
LADY MACBETH - Herkesi þaþkýna döndüren bir çýlgýnlýkla neþemizi kaçýrdýnýz, toplantýnýn tadý kalmadý.
MACBETH - Böyle þeyler yaz bulutu gibi bizi baskýna uðratýr da þaþmadan kalabilir miyiz hiç? Öyle görünümler gördüðünüzde sizin yanaklarýnýzýn renginin hiç solmadýðýný, benimse kireç gibi bembeyaz kesildiðimi düþününce kendimi yadýrgýyorum.
ROSSE - Ne türlü görünümler, efendimiz?
LADY MACBETH - Rica ederim, konuþmayýn; kötüleþir. Soru sorulunca çileden çýkýyor. Haydi gidin, iyi geceler diliyorum. Gitmek için sýra gözetmeyin, hemen gidin.
LENOX - Ýyi geceler, haþmetlimize de esenlikler dileriz.
LADY MACBETH - Hepinize de candan, geceniz hayýr olsun!
(Beyler ve hizmetliler çýkar.)
MACBETH - Ýlle kan ister, kan kaný ister demiþler. Taþlarýn kýmýldadýðý olmuþtur, aðaçlarýn da konuþtuðu. En iyi gizlenen katil, fallar ve eþya arasýndaki gizemli baðlantýlar, saksaðanlar, alakargalar, kuzgunlar aracýlýðýyla ortaya çýkarýlmýþtýr... Gece ne kadar ilerledi?
LADY MACBETH - Gündüzle gece çekiþmekte, hangisidir belli deðil.
MACBETH - Büyük çaðrýmýza gelmekten Macduff'ýn kaçýnmasýna ne dersin?
LADY MACBETH - Adam yollamamýþ mýydýnýz kendisine?
MACBETH - Adam da gönderdim ama gelmeye niyeti olmadýðýný baþkasýndan öðrendim. Bilgi almak için herkesin evinde parayla tutulmuþ bir adamým var. Yarýn, hemen erkenden, cadýlara gideceðim; daha çok þey söylesinler; ne kadar kötü olursa olsun her þeyi öðrenmeye karar verdim. Benim çýkarým önünde her þey boyun eðecek. Kan içinde ilerlerken o kadar açýlmýþým ki artýk dönmek benim için öbür yana ulaþmak kadar güç. Ýleri yürümeliyim. Kafamda garip þeyler var, elime buyruk verip duruyorlar, gerçekleþmek istiyorlar.
LADY MACBETH - Her varlýða tazelik veren uykuya gereksinmeniz var sizin.
MACBETH - Gel, gidip uyuruz. Bu garip durumum, kendimden geçiþim baþlangýçta duyulan bir korku, yinelene yinelene nasýrlaþacak. Henüz bu iþten yana acemiyiz.
(Çýkarlar.)

SAHNE V

Bir kýraç.

Gök gürler. Üç cadý girer, Hecate ile karþýlaþýr.

BÝRÝNCÝ CADI - Hayrola Hecate? Kýzgýn görünüyorsun.
HECATE - Hakkým yok mu, cadý karýlar, baþýndan büyük iþe kalkýþan küstahlar sizi! Nasýl cesaret edip Macbeth'le ölüm dirim iþlerine, gizli ve karýþýk iþlerin alýþveriþlerine giriþtiniz de beni, büyülerinizin sultanýný, bütün kötülüklerin düzenleyicisini bu iþe, sanatýmýzýn þanýný göstermeye çaðýrmadýnýz? Hem daha kötüsü, bütün emeklerinizi zaten sapýk, kinci, öfkeli olan bir insanoðlunda tükettiniz. Öbürleri gibi sizinkini deðil, kendi çýkarýný düþünen birinde. Ama þimdi özürünüzü düzeltin bakalým. Gelin, sabahleyin Acheron Kuyusu baþýnda benimle buluþun. Bahtýný öðrenmeye oraya gelecek. Kaplarýnýzý, büyülerinizi, sihirlerinizi, daha baþka neniz varsa hepsini hazýrlayýn. Ben havalanýyorum; bu geceyi berbat ve hayýrsýz bir iþ uðruna harcayacaðým. Öðleden önce büyük bir iþ baþarýlmýþ olmalý. Ayýn ucunda bir buhar damlasý hazýr bekliyor; yere düþmeden onu yakalayacaðým; bu damla, sihirli yollarla süzülürse, öyle olmadýk ruhlar ortaya çýkaracak ki, bunlarýn gücü onun baþýný belaya sürükleyecek. Yazgýya aldýrmayacak, ölümü aþaðý görecek; aklý, ölümü aþan umutlara kapýlacak; oysa siz hepiniz bilirsiniz; kendine fazla güven ölümlü olanlarýn baþ düþmanýdýr.
(Ýçerden, "Gelin gelin..." diye bir þarký duyulur.)
O ne! Beni çaðýrýyorlar. Bakýn küçük perim bir sis bulutuna oturmuþ beni bekliyor.
(Çýkar.)
BÝRÝNCÝ CADI - Gelin, çabuk davranalým; birazdan geri döner.
(Çýkarlar.)
SAHNE VI

Fores. Sarayda bir oda.

Lenox'la diðer bir bey girer.

LENOX - Önceki sözlerim size yalnýzca daha derin düþünceler esinlemeyi amaçlýyordu. Ben þunu söylüyorum, iþler garip geliþti. Ýyiliksever Duncan'ýn ölümü, Macbeth'i üzüntüye boðdu. Adamcaðýz ölüp gitmiþti. Yiðit Banquo ise geç saatlerde dýþarlarda dolaþmýþtý; onu da isterseniz Fleance öldürdü deyin, çünkü Fleance kaçtý! Geç vakit dýþarlarda dolaþmak iyi deðildir! Öyle iyi bir babayý öldürmekle Malcolm'un da, Donalbain'in de canavarca davrandýðýný kim kabul etmez ki? Ne haince bir iþti o! Macbeth nasýl periþan olmuþtu da sevgiden doðan bir öfkeyle, doðruca gidip içkiye yenilmiþ ve uykunun elinde oyuncak olmuþ o iki suçluyu paralamýþtý. Soylu bir davranýþ deðil miydi bu? Evet, hem de akýllýca bir davranýþtý. Çünkü adamlarýn kendilerini savunmalarýný dinlemek herkesi öfkelendirecekti. Onun için, her þeyi iyi idare etti diyorum. Hatta bana öyle geliyor ki, Duncan'ýn oðullarýný da anahtar altýnda bulundursaydý - þükür ki Tanrý'nýn izniyle bulunduracaðý yok - baba öldürmek ne demekmiþ öðrenirlerdi! Fleance da öyle! Ama susalým! Duydum ki hem uluorta konuþtuðu, hem de zorbanýn þöleninde bulunmadýðý için Macduff, gözden düþmüþ. Nerede olduðunu biliyor musunuz, efendim?
BEY - Doðuþtan hakký olan þeyi, tahtý, bu zorba tarafýndan elinden alýnan Duncan'ýn oðlu, Ýngiliz sarayýnda; dindar Edward'dan öyle yakýn ilgi görüyor ki uðramýþ olduðu bahtsýzlýk saygýnlýðýnýn büyüklüðüne hiçbir zarar vermiyor. Macduff da oraya gitti: bu evliya gibi hükümdara ricada bulunacak. Northumberland ilinin ve savaþçý Siward'ýn bu ayaklanmaya yardým etmeleri için. Onlarýn ve gökteki Tanrý'nýn yardýmý belki yine sofralarýmýza yemek, gecelerimize uyku getirir. Þölenlerimizi, þenliklerimizi kanlý býçaklardan kurtarýr, gönülden saygý duyup, lekelenmeden onur kazanabiliriz; oysa bunlarýn hepsine özlem duyuyoruz. Ýþte bu haberler Macbeth'i öyle öfkelendirdi ki savaþ hazýrlýðýna baþladý.
LENOX - Macduff'a haber gönderip çaðýrttý mý?
BEY - Evet çaðýrttý ama düpedüz bir "Hayýr efendim" yanýtýný alan haberci asýk bir yüzle "Bana bu yanýtý yük ettiðine piþman olacaksýn!" diye söylenerek gerisin geriye döndü.
LENOX - Öyleyse onu ölçülü davranmaya, uzak durmaya iten budur. Ah, Tanrý'nýn bir meleði uçup Ýngiliz sarayýna gitse, o ulaþmadan onun haberini götürse de ilençli bir elin altýnda acý çeken þu yurdumuz bir an önce rahata erse!
BEY - Ben de onunla hayýr duamý gönderirdim.
(Çýkarlar.)

DÖRDÜNCÜ PERDE

SAHNE I

Karanlýk bir maðara. Ortada kaynayan bir kazan.

Gök gürler. Üç cadý girer.

BÝRÝNCÝ CADI - Karakedi üç kez miyavladý.
ÝKÝNCÝ CADI - Kirpi üç týslayýp, bir kez cýyakladý.
ÜÇÜNCÜ CADI - Zebani karý seslendi: vakit geldi, vakit geldi!
BÝRÝNCÝ CADI - Kazanýn çevresinde dönelim, içine zehirli barsak atalým da atalým. Soðuk taþ altýnda otuz bir gündüz otuz bir gece uyuya uyuya zehir toplayan kurbaða... Kazanda ilk sen kayna!
HEPSÝ - Katmerlen dert, üzüntü, katmerlen! Ateþ yan! Kazan fýkýrda!
ÝKÝNCÝ CADI - Bataklýk yýlanýnýn kaburga eti, kazanda kayna da piþ: semender gözü, kurbaða ayaðý, yarasa tüyü, köpek dili, engereðin çatal dili, kör yýlanýn diþi, kertenkele bacaðý, baykuþ kanadý, derdi yaman bir büyü için cehennem aþý gibi kaynayýp fokurdayýn.
HEPSÝ - Katmerlen dert, üzüntü, katmerlen! Ateþ yan! Kazan fýkýrda!
ÜÇÜNCÜ CADI - Ejder pulu, kurt diþi, büyücü mumyalarý; karanlýkta kazýlýp çýkmýþ baldýran kökü; küfürbaz çýfýt ciðeri: keçi safrasý, ay tutulduðu sýrada kesilen porsuk yapraðý; Türk burnu, Tatar dudaðý; doðar doðmaz boðulup çukura atýlmýþ orospu çocuðunun parmaðý; koyultun çorbayý. Üstelik bir kaplanýn barsaðý da kazanýmýzdakilere katýlsýn.
HEPSÝ - Katmerlen dert, üzüntü, katmerlen! Ateþ yan! Kazan fýkýrda!
ÝKÝNCÝ CADI - Bunu bir bebeðin kanýyla da soðuttun mu, büyü saðlamdýr, iyidir artýk. (Hecate girer.)
HECATE - Hah, aferin! Çabanýzý beðendim, kazançtan hepinize bir pay var. Þimdi kazanýn çevresinde halka olmuþ periler, cinler gibi, türkü söyleyip dönün de içine attýklarýnýzýn hepsi büyülensin.
(Saz çalýnýr, "Kara ruhlar..." diye türkü söylenir.)
ÝKÝNCÝ CADI - Baþ parmaklarýmýn kaþýnmasýna bakýlýrsa bu yana doðru hain bir þey geliyor. (Kapý vurulur.) Kimse vuran açýlýn kilitler!
(Macbeth girer.)
MACBETH - Ne var, sizi uðursuz kara cadýlar sizi! Ne iþ görüyorsunuz?
HEPSÝ - Adsýz bir iþ.
MACBETH - Size diyorum, uðraþýnýz hakký için, nereden bulup öðreniyorsanýz bana yanýt verin; ister rüzgârlarýn baþýný boþ býrakýn da kiliselerle boðuþsun; ister köpüklü dalgalar gemileri parçalayýp yutsun: ister olgun baþaklar kýrýlsýn, aðaçlar devrilsin; ister hisarlar sahiplerinin baþýna çöksün; ister saraylar, ehramlar yerle bir olsun; ister doðanýn bütün bereket tohumlarý karmakarýþýk olsun da yakýp yýkan bu güce kendiliðinden býkkýnlýk gelsin, tek siz benim sorduðumu yanýtlayýn.
BÝRÝNCÝ CADI - Söyle.
ÝKÝNCÝ CADI - Sor.
ÜÇÜNCÜ CADI - Yanýt veririz.
BÝRÝNCÝ CADI - Söyle, bizim aðzýmýzdan mý duymak istersin, yoksa efendilerimizin mi?
MACBETH - Çaðýrýn bakayým, göreyim onlarý.
BÝRÝNCÝ CADI - Kazana dokuz yavrusunu yiyen domuzun kanýný dökün; aleve katilin asýldýðý aðaçtan sýzan yaðý atýn.
HEPSÝ - Ýster yukarýdan gel, ister aþaðýdan; göster kendini, gücünü, becerini.
(Gök gürler. Ýlk hayalet, miðferli bir baþ gözükür.)
MACBETH - Söyle bana bilinmeyen güç...
BÝRÝNCÝ CADI - O senin aklýndan geçeni bilir: dinle, konuþma.
BÝRÝNCÝ HAYALET - Macbeth! Macbeth! Macduff'dan sakýn! Fife Beyi'nden sakýn. Beni býrakýn! Yeter!
(Ýner, gözden yiter.)
MACBETH - Ne olursan ol, bu yerinde öðüdün için teþekkürler: tam korkuma parmaðýný bastýn. Ama bir söz daha.
BÝRÝNCÝ CADI -Býrak, buyruk dinlemez. Ýþte bir tane daha, ilkinden daha güçlü.
(Gök gürler. Ýkinci hayalet, kanlar içinde bir çocuk gözükür.)
ÝKÝNCÝ HAYALET - Macbeth! Macbeth!
MACBETH - Keþke üç kulaðým olsa da seni üçüyle de iþitsem.
ÝKÝNCÝ HAYALET - Kanlý ol, pervasýz ol; insan gücünü küçümse, çünkü anadan doðmuþ kimse Macbeth'e zarar veremez. (Ýner, gözden yiter.)
MACBETH - Öyleyse, var yaþa Macduff! Senden ne diye korkayým? Ama yine de iþi saðlama baðlamak için yazgýdan bir senet alýrým. Sað kalma ki o yüreksiz korkuya, yalan söylüyorsun diyebileyim; gök gürültüsüne aldýrmadan uyuyabileyim.
(Gök gürler. Üçüncü hayalet taç giymiþ ve elinde aðaç tutan bir çocuk biçiminde gözükür.)
Bu ne böyle: bir hükümdar soyundanmýþ gibi yükseliyor, çocuk alnýnda da hükümdarlýðýn o üstün simgesi çevrelenmiþ?
HEPSÝ - Dinle, konuþma.
ÜÇÜNCÜ HAYALET - Aslan yürekli ol, gururlu ol; kýzdýranlara, can sýkanlara aldýrma: hainlik edecekleri aramaya kalkma. Macbeth, Koca Birnam Ormaný ayaklanýp Dunsinane Tepesi'ne yürümedikce yenilmeyecektir.
(Ýner, gözden yiter.)
MACBETH - Bu da dünyada olmayacaktýr. Kim ormaný yürütebilir; aðaçlardan, topraða baðlý köklerini sökmesini isteyebilir? Güzel belirtiler bunlar! Ýyi! Ey isyan, Birnam Ormaný yerinden kalkýncaya kadar baþýný kaldýrmayasýn! Macbeth de doða yeter diyene kadar, yaþayabildiði kadar yaþar ve zamaný gelince her ölümlü gibi can verir. Yalnýzca bir þeyi öðrenmek için yüreðim yanýp tutuþuyor: eðer sanatýnýz o kadarýný söyleyebilirse söyleyin bana: bu ülkede Banquo'nun çocuklarý egemen olacak mý?
HEPSÝ - Daha fazlasýný öðrenmeye uðraþma.
MACBETH - Dediðim yerine gelmeli. Benden bunu esirgerseniz sonu gelmez bir ilence uðrayýn! Öðreneyim. Kazan neden batýyor? Bu ses nedir?
(Obualar çalar.)
BÝRÝNCÝ CADI - Gösterin!
ÝKÝNCÝ CADI - Gösterin!
ÜÇÜNCÜ CADI - Gösterin!
HEPSÝ - Gözüne gösterin, yüreðini daðlayýn. Gölge gibi gelin, yine öyle silinin.
(Sekiz hükümdar gözükür, sonuncusunun elinde bir ayna vardýr, arkadan Banquo gözükür.)
MACBETH - Banquo'nun ruhuna fazla benziyorsun: Yýkýl karþýmdan. Tacýn göz bebeklerimi yakýyor. Baþýnda tacý olan ikinci hayal, senin saçlarýn da ilkine benziyor. Üçüncü de önündeki gibi. Pis cadýlar! Bana bunu ne diye gösteriyorsunuz? Bir dördüncü ha! Yuvalarýnýzdan uðrayýn gözler! Ne! Kýyamete kadar bunlarýn ardý arkasý gelmeyecek mi? Bir tane daha ha? Bir yedinci ha? Artýk baþka görmeyeceðim. Ama iþte, bir sekizinci gözüktü: elinde ayna tutuyor, bana bir çoklarýný gösteriyor. Gördüklerimin bazýlarý ellerinde çift küreler, üçüzlü asalar tutuyorlar. Ne korkunç görünüm! Þimdi anlýyorum ki doðruymuþ; çünkü perçemleri kanlý Banquo bana gülümsüyor, onlarýn kendisinden olduðunu iþaret ediyor. Doðru mu bu?
BÝRÝNCÝ CADI - Evet efendim, hepsi doðru. Ama Macbeth, neden þaþýp kaldý? Gelin kardeþler, onu neþelendirelim; eðlencelerimizin en güzellerini gösterelim. Ben havaya büyü yapayým da ses versin, siz de halka olun, dönüp oynayýn. Bu ulu hükümdar da, geldiði bu yerde iyi aðýrlandýðýný söylesin.
(Saz çalar. Cadýlar oynar ve gözden yiter.)
MACBETH - Nerede, gittiler mi? Bu uðursuz saat takvimde kýyamete kadar ilençli kalsýn! Dýþarda kim varsa buraya gelsin!
(Lenox girer.)
LENOX - Efendimizin buyruðu nedir?
MACBETH - Cadýlarý gördün mü?
LENOX - Hayýr, efendimiz.
MACBETH - Senin yanýndan geçmediler mi?
LENOX - Hayýr, geçmediler, efendimiz.
MACBETH - Sýrtýna bindikleri hava zehirlensin, onlara güvenenler de ilence uðrasýn! Dört nala gelen at sesleri iþittim: gelen kimdi?
LENOX - Ýki üç kiþi, efendimiz, size haber getirdiler: Macduff, Ýngiltere'ye kaçmýþ.
MACBETH - Ýngiltere'ye mi kaçmýþ?
LENOX - Evet, sevgili efendimiz.
MACBETH - Ah zaman! Yapacaðým korkunç þeyler var, sen benden önce davranýyorsun. Eðer düþündüðünle yaptýðýn bir araya gelmezse uçan niyete asla eriþilmez. Þu dakikadan sonra gönlümden ilk geçireceðim iþ elimin ilk iþleyeceði olsun. Hatta þimdi, düþüncelerimi gerçekleþtirmek için hemen iþe baþlýyorum. Macduff'ýn þatosunu basacaðým; Fife'ý zaptedeceðim; karýsýný, çocuklarýný, onun kanýndan olmak bahtsýzlýðýna eren bütün canlarý kýlýçtan geçireceðim. Sersemler gibi böbürlenemeyecek. Niyetimin soðumasýna zaman býrakmadan bu iþi yapacaðým. Ama artýk hayalet filan istemem! Bu adamlar nerede? Haydi beni onlarýn olduðu yere götürün.
(Çýkarlar.)
SAHNE II

Fife, Macduff'ýn þatosunda bir oda.

Lady Macduff, oðlu ve Rosse girer.

LADY MACDUFF - Ne yaptý, neden kaçsýn ülkesinden?
ROSSE - Sabýrlý olmalýsýnýz, efendim.
LADY MACDUFF - O oldu mu? Kaçmakla çýlgýnlýk etti. Ortada hiç bir þey yokken korkularýmýz yüzünden hain dedirtiriz kendimize.
ROSSE - Korkaklýk mý etti, akýllý mý davrandý bilmiyoruz ki.
LADY MACDUFF - Akýllý davranmak ha! Bir yerden kendi kaçýp karýsýný býrakmak, çocuklarýný býrakmak, mülkünü, haklarýný býrakmak akýllýlýk mý? Bizi sevmiyor; aile sevgisi yok onda. Öyle ya, kuþlarýn en küçüðü çöplük bülbülü bile yuvasýndaki yavrularý uðruna baykuþla pençeleþir. Mantýða bu kadar karþý gelip kaçan insanda yalnýzca korku vardýr, sevgi yoktur, aklý da o kadar azdýr.
ROSSE - Benim sevgili kardeþim, ne olur kendinize egemen olun. Kocanýza gelince, soylu bir adamdýr, akýllýdýr, dikkatlidir, zamanýn karýþýklýðýný hepimizden iyi bilir. Daha fazla konuþmaya cesaret edemiyorum: ama çok kötü günlerdeyiz, ne yaptýðýmýzý bilmeden hain oluveriyoruz.Korktuk mu çýkan her söylentiye inanýyoruz, oysa neden korktuðumuzu bildiðimiz yok, azýp kudurmuþ bir deniz üstünde oraya buraya sürüklenip duruyoruz. Ýzninizle ben gideyim: çok kalmaz yine gelirim. En kötü olunca iþler ya durulur, ya da eski durumlarýna dönerler. Benim güzel kardeþim, Tanrý sizden iyiliklerini eksik etmesin!
LADY MACDUFF - Babasý var ama yine de yetim.
ROSSE - Öylesine kendimde deðilim ki, daha fazla durursam sizi de üzeceðim, kendimden utanýyorum.
(Çýkar.)
LADY MACDUFF - Oðlum, baban öldü: þimdi ne yapacaksýn? Nasýl yaþayacaksýn?
ÇOCUK - Kuþlar gibi anne.
LADY MACDUFF - Ne, böceklerle sineklerle mi?
ÇOCUK - Ne bulursam onunla demek istedim, onlar da öyle yapýyor.
LADY MACDUFF - Vah zavallý kuþ! Aðdan, ökseden, tuzaktan, kapandan hiç korkmayacak mýsýn?
ÇOCUK - Niye korkayým, anneciðim? Onlar zavallý kuþlara göre deðil ki. Hem sen ne dersen de, babam ölmedi.
LADY MACDUFF - Öldü, gerçekten. Babasýz ne yapacaksýn bakalým?
ÇOCUK - Asýl sen kocasýz ne yapacaksýn?
LADY MACDUFF - Neden? Hangi pazardan olsa yirmisini birden satýn alýrým.
ÇOCUK - Alýrsýn ama, sonra yine satarsýn.
LADY MACDUFF - Akýllýca konuþuyorsun, hem aklýn da yaþýna göre biraz fazla!
ÇOCUK - Babam hain miydi, anne?
LADY MACDUFF - Evet, öyleydi.
ÇOCUK - Hain kime derler?
LADY MACDUFF - Kime olacak, sövüp yalan söyleyenlere.
ÇOCUK - Öyle yapanlarýn hepsi hain midir?
LADY MACDUFF - Böyle yapan herkes haindir, kesinlikle asýlmalýdýr.
ÇOCUK - Sövüp yalan söyleyenlerin hepsi kesinlikle asýlmalý mý?
MACDUFF - Evet, hepsi.
ÇOCUK - Onlarý kim asar?
LADY MACDUFF - Kim asacak, namuslu adamlar.
ÇOCUK - Öyleyse sövüp yalan söyleyenler aptal; çünkü onlar, yalancýlarla sövgücüler o kadar çok ki namuslu adamlarý götürüp asabilirler.
LADY MACDUFF - Ah Tanrým, seni maymun seni! Babasýz ne yapacaksýn bakalým sen?
ÇOCUK - Eðer ölmüþ olsaydý sen aðlardýn; aðlamak istemiyorsan yakýnda yeni bir babam olacak demektir.
LADY MACDUFF - Zavallý gevezem benim! Neler de bulup söylüyorsun!
(Bir haberci girer.)
HABERCÝ - Tanrý iyiliklerini üstünüzden eksik etmesin, güzel efendim! Beni siz tanýmazsýnýz ama þanýnýz bence bellidir. Korkarým ki size çok yaklaþan bir tehlike var. Eðer kendi halinde bir adamýn öðütlerini dinlerseniz burada kalmayýn: yavrularýnýzla kaçýn gidin. Sizi böyle korkutmak, biliyorum ki, acýmasýzlýk; ancak kötünün kötüsü çok yakýnýnýzda. Tanrý sizi korusun! Daha fazla kalmaya cesaretim yok.
(Çýkar.)
LADY MACDUFF - Nerelere kaçayým ben? Bir kötülük etmedim ki. Ama, ah, anýmsadým ki bu aþaðýlýk dünyadayým: kötülüðün çok kez alkýþlandýðý, iyiliðin bazen tehlikeli bir çýlgýnlýk sayýldýðý dünyada. Ah ah, öyleyse, ne diye böyle kadýnca savunmada bulunup bir kötülük etmedim ki diyorum? Bu yüzler de ne?
(Katiller girer.)
KATÝL - Kocan nerde?
LADY MACDUFF - Dilerim Tanrý'dan, senin gibilerin ulaþacaðý uðursuz bir yerde bulunmasýn!
KATÝL - Hainlik etti o.
ÇOCUK - Yalan söylüyorsun, kýllý herif!
KATÝL - Ne, piçkurusu!
(Çocuðu býçaklar.)
Seni kötülük tohumu seni!
ÇOCUK - Beni öldürdü anne, sen kaç, ne olur!
(Ölür. Lady Macduff "Cinayet!" diye haykýrarak çýkar, peþinden katiller kovalar.)

SAHNE III

Ýngiltere. Kralýn sarayýnda bir oda.

Malcolm ile Macduff girer.

MALCOLM - Issýz bir gölge bulalým da oturup dertleþelim.
MACDUFF - Mert insanlar gibi, ölüm getiren kýlýçlarýmýzý kavrayýp düþen anayurdumuzu ayaða kaldýrmak daha iyi olur dertleþmekten. Her doðan günde yeni dullar haykýrýyor, yeni yetimler aðlýyor; gökyüzüne yeni acýlar savrulup çarpýyor, gök sanki Ýskoçya ile birlikte bu acýlarý çekiyormuþcasýna ayný acý çýðlýklarla inliyor.
MALCOLM - Ýnandýðým þeye yanarým; bildiðim þeye inanýrým; düzeltebileceðim þeyi, zaman yar olursa, düzeltirim. Söyledikleriniz doðru olabilir. Adýný anmakla bile dillerimizi kabartan bu zorba, bir zamanlar dost sanýlýrdý: siz de kendisini pekâlâ severdiniz, henüz bir zararýný görmediniz. Ben gencim; belki de beni kullanarak ondan bir þeyler umabilirsiniz. Öfkeli bir Tanrý'yý yatýþtýrmak için zavallý, güçsüz, günahsýz bir kuzuyu kurban etmek iyi bir önlemdir.
MACDUFF - Ben hain deðilim.
MALCOLM - Ama Macbeth öyledir. Hükümdar buyruðu önünde iyi ve erdemli insanýn da boyun eðdiði olur. Baðýþlamanýzý dilerim: benim düþüncelerim ne olursa olsun, sizi deðiþtiremez. En nurlusu düþmüþ olsa bile (5) melekler hep nurludur. Bütün iðrenç þeyler güzel bir yüz takýnsa bile, güzellik güzelliðini yitirmez.
MACDUFF - Tüm umutlarýmý yitirdim.
MALCOLM - Herhalde benim kuþkularýmý bulduðum yerde olacak. Neden öyle alelacele çoluðunuzu çocuðunuzu, o deðerli varlýklarý, o güçlü sevgi baðlarýný, esenleþmeden býrakýp geldiniz? Sizden rica ederim, bu söylediklerimi size sürülmüþ birer leke olarak düþünmeyin. Kuþkularýmý kendimi korumak için baþvurduðum bir yol olarak düþünün. Ben ne düþünürsem düþüneyim yine de siz haklý olabilirsiniz.
MACDUFF - Kana zavallý yurdum, kana! Koca kýyýcý, temelini saðlam at, çünkü iyilik seni önlemeye cesaret edemiyor! Haksýzlýklarýný ulu orta kuþan, takýndýðýn unvan hakkýn olarak tanýndý! Hoþça kalýn, efendimiz. Zorbanýn avcundaki bütün ülkeler için, hatta üstelik doðunun bütün serveti için de olsa, yine, sizin aklýnýza gelen alçaklýða razý olmazdým.
MALCOLM - Gücenmeyin; böyle dedimse de, sizden kesinlikle kuþku duymadým. Yurdumuz boyunduruk altýnda eziliyor, gözyaþý döküyor, kan akýtýyor; her gelen gün yaralarýna bir yenisi katýlýyor. Yine sanýyorum ki benim haklarým için savaþacak çok insan var. Buradan iyiliksever Ýngiltere kralý da binlerce yiðit kiþi önerdi. Fakat, bütün bunlara karþýn, zorbanýn kafasýný ezdikten ya da kýlýcýmýn ucuna geçirdikten sonra, yeni gelenin hükümdarlýðýnda, zavallý yurdum öncekinden daha çok kötülüklere uðrayacak, daha aðýr ve eskisinden daha çok acýlara düþecek.
MACDUFF - Kimden söz ediyorsunuz?
MALCOLM - Kendimden söz ediyorum. Bende öyle kötülükler yer etmiþtir ki, bir kez ortaya çýktýlar mý yanlarýnda kara Macbeth, kar gibi beyaz kalýr. Zavallý halkým, benim sonsuz kötülüklerimle karþýlaþtýrýnca onu kuzu gibi bulur.
MACDUFF - Korkunç cehennemin zebanilerinden bile, kötülükte Macbeth'i aþacak bir iblis çýkamaz.
MALCOLM - Kabul ediyorum: Kan döken, zevk ve para düþkünü, kancýk, sahtekâr, öfkeli, kötülüksever,bütün günahlarý iþleyebilen bir adam o. Ama benim þehvet düþkünlüðümün de hiç sonu yoktur: Karýlarýnýz, kýzlarýnýz, kadýnlarýnýz, kýzoðlan kýzlarýnýz benim þehvetimi doyurmaya yetiþmez. Ýsteklerim, onu durdurmaya çalýþan bütün engelleri aþar. Böyle birindense, Macbeth yerinde kalsýn daha iyi.
MACDUFF - Zevkine sýnýr tanýmamak doðanýn bir iþkencesidir. Bence nice mutlu tahtlarýn zamansýz boþ kalmasýna, nice hükümdarýn düþmesine neden olmuþtur bu. Ama siz yine de, hakkýnýzý almaktan çekinmeyin: Zamaný öyle aldatabilirsiniz ki, istediklerinizi bol bol yerine getirir de yine soðuk, tutkusuz gözükebilirsiniz. Sizi isteyerek kendiliðinden gelecek kadýnlarýmýz size yeter de artar bile. Kendilerini sizin gibi bir büyüðe vermeye hazýr olanlarýn hepsini yutacak kadar yaman bir akbaba olmanýz olanaksýzdýr.
MALCOLM - Bundan baþka, kiþiliðime iþlemiþ kötülükler arasýnda bir de öyle önü alýnmaz bir açgözlülüðüm vardýr ki, hükümdar olsam, mallarýný mülklerini almak için soylularýn boyunlarýný vurdururdum; onun mücevherlerine, bunun evine göz koyardým. Ne kadarýný ele geçirirsem iþtahým o kadar artardý. Öyle ki namuslu ve sadýk olanlarla yok yere kavga çýkarýr, servetleri için onlarý yok ederdim.
MACDUFF - Bu açgözlülük bahar þehvetinden daha derine iþler, tehlikeli bir kök salar dünyaya; Nice hükümdarýmýzýn baþýný alan kýlýçtýr bu tutku. Ama siz yine korkmayýn: Ýskoçya sizi, yalnýzca sizin olanla bile istediðiniz gibi doyuracak kadar bolluktur. Baþka iyi niteliklerinizle karþýlaþtýrýlýnca bütün bunlar çekilir.
MALCOLM - Benim hiç yok ki. Hükümdarlara yaraþan nitelikler: Adalet, doðruluk, ölçülülük, denge, cömertlik, kararlýlýk, acýma, alçakgönüllülük, baðlýlýk, sabýr, cesaret, bende bunlarýn zerresi yoktur. Ama ne kötülük ararsan bol bol vardýr. Hatta, elimden gelse, dostluðun tatlý sütünü döker, barýþý her yerde önler, yeryüzünde birlik diye bir þey býrakmazdým.
MACDUFF - Ah Ýskoçya, Ýskoçya!
MALCOLM - Böyle birinin egemen olmaya hakký var mý söyle; ben, anlattýðým gibi bir insaným.
MACDUFF - Egemen olmaya mý, hayýr hayýr, yaþamaya bile hakký yoktur. Ah, asasý kan içinde bir zorbanýn zorla ele geçirdiði zavallý yurdum. Tahtýnýn gerçek sahibi kendi sözleriyle kendini ilençledikten, soyunu lekeledikten sonra, artýk senin iyi günlerin kim bilir ne zaman geri gelir! Senin þahane baban evliya gibi bir hükümdardý; seni doðuran kraliçe ayakta olmaktan çok diz üstü duadaydý, her gününü son günü gibi geçirirdi. Hoþça kal! Ben Ýskoçya'yý, senin kendinde olduðunu söylediðin bu kötülükler yüzünden býraktým. An gönlüm, ah, umutlarýn sona eriyor iþte!
MALCOLM - Macduff, namustan doðan bu soylu coþku yüreðimdeki kara kuþkularý silip attý, senin doðruluðuna ve onuruna beni inandýrdý. Ýblis Macbeth, bu türlü binbir oyunla beni ele geçirmeye çalýþmýþtý, ama akýllýlýk edip hemen inanývermedim ona. Ama Tanrý tanýðýmýz olsun, hemen þu anda senin göstereceðin yola yürürüm. Kendim için söylediklerimi de geri alýyorum. Bende var dediðim bütün eksiklerin, lekelerin kiþiliðime yabancý olduklarýna ant içiyorum. Henüz kadýn nedir bilmedim; sözümü tutmazlýk hiç etmedim: Þeytaný bile ele vermek istemem; yaþamak kadar doðru söylemekten de zevk duyarým: ilk yalaným kendim için söylediklerimdi. Þimdi gerçek kimliðimle, senin ve zavallý ülkemin buyruðuna giriyorum. Gerçekten, sen buraya gelmeden önce, yaþlý Siward tepeden týrnaða hazýr on bin savaþçýyla oraya gitmek üzere yola çýkýyordu. Artýk hep birlikte gideriz. Davamýzýn doðruluðu kadar, bahtýmýz da açýk olsun. Neden sustun?
MACDUFF - Böyle hem üzen, hem sevindiren þeyleri bir anda uzlaþtýrmak güç oluyor.
(Bir hekim girer.)
MALCOLM - Neyse, sonra daha fazla görüþürüz. Kral geliyor mu?
HEKÝM - Evet efendim, bir alay zavallý hasta toplanmýþ ondan þifasýný bekliyor: Bilimin bütün çabalarý boþuna; Tanrý öyle bir kutsallýk vermiþ ki, hemen iyileþiyorlar.
MALCOLM - Teþekkür ederim .
(Hekim çýkar.)
MACDUFF - Söz ettiði hangi hastalýk ?
MALCOLM - "Kötü Hastalýk" denir. Bu iyi hükümdarýn en büyük bir mucizesi: Buraya geldiðimden beri birçok kez bu mucizesine tanýk oldum. Tanrý'ya ne türlü yalvarýyor, kendi bilir: Ama hastalýða tutulmuþ, þiþ ve yara içinde, bakmaya insan yüreði dayanmayan, hekimlerin umut kestiði insanlarý iyi ediyor. Dua okuyarak boyunlarýna üstü damgalý bir altýn asýyor. Dediklerine göre bu þifalý soluðu kendisinden sonra soyuna da geçermiþ. Bu iþitilmedik gücünden baþka geleceði haber vermek de onda Tanrý vergisi. Tahtýnýn çevresine Tanrý rahmet yaðdýrmýþ. Bunlar onun Tanrý'nýn ne kadar sevgili bir kulu olduðunu gösteriyor. (Rosse girer.)
MACDUFF - Bakýn, kim geliyor.
MALCOLM - Ülkemizden biri; ama kendisini tanýyamadým.
MACDUFF - Benim iyi yürekli kardeþim, hoþ geldin.
MALCOLM - Þimdi tanýdým. Tanrým, bizi böyle birbirimize yabancý edenleri bir an önce ortadan kaldýr!
ROSSE - Amin, efendimiz.
MACDUFF - Ýskoçya yine eski durumunda mý?
ROSSE - Ah zavallý ülkem! Kendini tanýmaktan adeta korkuyor. Ona anamýz deðil ancak mezarýmýz denir: Orada her þeyden habersiz olanlardan baþka gülümseyen yok; orada ahlar, iniltiler, göðü yýrtan aðlayýþlar sürüp gidiyor, duyan yok, fark edilmiyor bile. Büyük üzüntüler günlük kaygýlar olmuþ; ölüm çaný çalarken kime diye soran pek olmuyor; iyi insanlarýn ömrü baþlarýndaki çiçeklerden önce geçiyor, çiçekler solmadan onlar ölüyor.
MACDUFF - Ah, çok inceden inceye ama, çok doðru bir anlatýþ bu!
MALCOLM - En taze acý nedir?
ROSSE - Bir saat önce olan anlataný gülünç ediyor; her dakika, yeni bir acýya gebe.
MACDUFF - Karým nasýl?
ROSSE - Ýyidir.
MACDUFF - Ya bütün çocuklarým?..
ROSSE - Onlar da iyidir.
MACDUFF - Zorba onlarýn da rahatýný kaçýrmadý ya?
ROSSE - Hayýr; ben býraktýðým sýrada hepsi rahattýlar.
MACDUFF - Sözünü esirgeyerek konuþma. Ne var? Ne oldu?
ROSSE - Bana çok aðýrlýk veren haberlerle buraya gelirken birçok deðerli kiþinin baþkaldýrdýðý söylentisi vardý. Bu söylentinin kanýtý olarak da zorbanýn savaþa hazýrlanmýþ birliklerini gördüm. Bir gözükmeniz Ýskoçya'da binlerce asker yaratacak: O beladan kurtulmak için kadýnlarýmýz bile savaþa katýlacaklardýr.
MALCOLM - Rahat olsunlar, geliyoruz. Ýyiliksever Ýngiltere hükümdarý bize soylu Siward ile on bin asker verdi. Ondan daha deneyimli, daha iyi bir asker bütün Hýristiyan ülkesinde aransa da bulunmaz.
ROSSE - Keþke bu acýmýzý azaltacak haberlere ben de böyle bir haber ekleyebilsem. Benim söyleyeceklerim öyle sözler ki, bir tek insan kulaðý bile duymasýn diye ancak ýssýz çöllerde haykýrýlýr.
MACDUFF - Bunlar neyle ilgili? Ülke iþleriyle mi? Yoksa tek bir yüreðe düþecek özel bir üzüntüyle mi?
ROSSE - Hiçbir insan yoktur ki, ondan bir üzüntü payý çýkarmasýn; evet, çoðu yalnýzca sizinle ilgili.
MACDUFF - Eðer benimle ilgiliyse, onu benden saklama, çabuk söyle öðreneyim.
ROSSE - Sakýn kulaklarýnýz onlara þimdiye kadar iþittikleri en acý sözü duyurdu diye beni bundan böyle kötü bilmesin.
MACDUFF - Evet, galiba tahmin ediyorum söyleyeceklerini.
ROSSE - Þatonuz baskýna uðradý; karýnýz, çocuklarýnýz vahþice öldürüldü. Ne türlü öldürüldüklerini anlatmak bu kurbanlar yýðýnýna sizin de ölünüzü katmak olur.
MALCOLM - Aman Tanrým! Yok kardeþim! Baþlýðýnýzý gözlerinize indirmeyin. Ýçinizi dökün; dile gelmeyen acý, zaten dolu olan yüreðe akar, onu parçalanmaya zorlar.
MACDUFF - Çocuklarým da ha?
ROSSE - Çoluk, çocuk, hizmetli, kimi buldularsa.
MACDUFF - Ben de orada bulunmayayým ha! Karým da öldürüldü demek!
ROSSE - Söyledim.
MALCOLM - Kendinizi avutun; bu ölümlü acýyý iyileþtirmek için büyük acýmýzý ilaç bilelim.
MACDUFF - Çocuðu yok onun... Güzel yavrularýmýn hepsi ha? Hepsi mi dedin? Ah cehennem atmacasý! Hepsi ha? Ne, bütün yavrucaklarým da, analarý da tek bir ilençlenesi pençeyle ha?
MALCOLM - Erkekçe karþýlayýn bu acýyý.
MACDUFF - Öyle karþýlayacaðým, ama önce insan gibi de duymam gerek acýmý. Benim için o kadar deðerli olan þeyleri, þimdi yoklar, bir zaman vardýlar diye düþünmemek elimde deðil. Tanrý bunu gördü de onlardan yana çýkmadý mý? Ah günahkâr Macduff! Onlarýn hepsi senin yüzünden öldüler. Suçlu bendim. Kendi kusurlarýndan deðil, benimkiler yüzünden cinayet üstlerine çullandý. Yerleri cennet olsun þimdi!
MALCOLM - Kýlýcýnýzý bilesin bu; acý öfkeye dönsün: yüreði körletmesin, ateþlendirsin.
MACDUFF - Ah! O durumdayým ki gözlerimden bir kadýn gibi yaþlar akýtýp dilimle yiðitlik taslayabilirim. Ama iyilik dolu gökler, bekletmeyin artýk, bu Ýskoç iblisiyle beni karþý karþýya getirin. Kýlýcýmýn ulaþacaðý bir yerde olsun. Eðer kurtulursa Tanrý da onu baðýþlasýn derim!
MALCOLM - Ýþte, erkekçe bir tavýr bu! Haydi, krala gidelim. Ordumuz hazýr, eksik olan yalnýzca yola çýkmamýz; Macbeth'i düþürmek için aðacý bir silkelemek yetecek. Acýnýzý elinizden geldiði kadar hafifletmeye çalýþýn. En uzun gecenin de sabahý olur.
(Çýkarlar.)

BEÞÝNCÝ PERDE

SAHNE I

Dunsinane. Hisarda bir oda.

Bir hekimle bir nedime girer.

HEKÝM - Sizinle iki gecedir bekliyorum, ama dediklerinizi doðru çýkaracak bir þey göremedim. Son kez ne zaman yürüdü?
NEDÝME - Haþmetlimiz sefere gittiðinden beri kaç kez yataðýndan kalktýðýný, üstüne geceliðini aldýðýný, çekmecesini açtýðýný, kâðýt çýkarýp katlayýp üstüne bir þey yazdýðýný, okuduðunu sonra mühürleyip yine yataðýna döndüðünü gördüm. Hem de bütün bunlarý derin bir uykudayken yapýyordu.
HEKÝM - Ayný anda hem uykuda olmak, hem de uyanýk görünmek büyük bir sarsýntý geçirdiðini gösterir. Uyku durumundayken yürümesinden ve öbür hareketleri yapmasýndan baþka, bir þeyler söylediðini hiç duydunuz mu?
NEDÝME - Söyleyemeyeceðim bazý þeyler iþittim, efendim.
HEKÝM - Bana söyleyebilirsiniz, hem de söylemeniz çok yerinde olur.
NEDÝME - Ne size söylerim, ne baþkasýna. Sözlerimi kanýtlayamam ki.
(Elinde bir þamdanla Lady Macbeth girer.)
Bakýn! Ýþte geliyor. Her zamanki durumunda; ama, sað çýkmayayým ki, derin uykuda. Kendisini gözden kaçýrmayýn; kýyýya çekilin.
HEKÝM - O ýþýðý nereden bulmuþ?
NEDÝME - Yanýnda duruyordu. Yanýnda hep ýþýk istiyor, böyle buyruk verdi.
HEKÝM - Gördünüz mü, gözleri açýk iþte.
NEDÝME - Evet, ama görüþü kapalý.
HEKÝM - Þimdi ne yapýyor? Bakýn, ellerini nasýl oðuþturuyor.
NEDÝME - Bunu alýþkanlýk edindi, sanki ellerini yýkýyor. Bazen bir çeyrek saat bu devinimi yapar durur.
LADY MACBETH - Þurada bir leke daha var.
HEKÝM - Dinleyin! Konuþuyor. Daha iyi anýmsamak için dediklerini yazacaðým.
LADY MACBETH - Çýk, uðursuz leke! Çýk, diyorum! Bir... Ýki... Eh öyleyse yapmak vakti geldi. Cehennem karanlýkmýþ. Ayýp size efendimiz, ayýp! Hem asker olun, hem korkun! Kimin bildiðinden ne çekinelim, nasýl olsa gücümüz sorguya gelmez. Yine de kim yaþlý adamda bu kadar kan bulunacaðýný sanýrdý?
HEKÝM - Dediðini iþitiyor musunuz?
LADY MACBETH - Fife beyinin bir karýsý vardý; þimdi nerede? Ne, bu eller hiç temizlenmeyecek mi? Artýk yeter; böyle korkmakla her þeyi bozuyorsunuz.
HEKÝM - Hay Allah! Öðrenmemeniz gereken bir þeyi öðrenmiþsiniz.
NEDÝME - Eminim ki o söylemeyeceði bir þeyi söyledi. Neler biliyor, bir Tanrý bilir.
LADY MACBETH - Ýþte hâlâ kan kokuyor. Arabistan'ýn bütün ýtýrlarý þu minicik elin kokusunu temizleyemez. Ah! Ah! Ah!
HEKÝM - Ne iç çekiþtir bu! Yüreði çok dolu.
NEDÝME - O erdiði bütün yücelikleri verseniz yine de öyle bir yüreðim olsun istemem.
HEKÝM - Ýyi, iyi, iyi.
NEDÝME - Tanrýya yalvarýn da öyle olsun, efendim.
HEKÝM - Bu hastalýk benim hekimliðimi aþýyor. Oysa, uykusunda yürüyüp de sonra dini bütün olarak yataðýnda ölen bir çok insan gördüm.
LADY MACBETH - Ellerinizi yýkayýn, geceliðinizi giyin, öyle rengi uçmuþ durmayýn. Yineliyorum, Banquo gömüldü, mezarýndan çýkamaz ki.
HEKÝM - Demek öyle ha?
LADY MACBETH - Yataða, yataða. Kapý vuruluyor. Gelin, gelin, gelin; verin bana elinizi. Olan oldu artýk, bozulamaz. Yataða, yataða, yataða.
(Çýkar.)
HEKÝM - Þimdi yataðýna mý gider?
NEDÝME - Dosdoðru.
HEKÝM - Çevrede hiç hoþ olmayan fýsýltýlar dolaþýyor. Duyulmadýk iþler, duyulmadýk dertler doðurur; hasta beyinler sýrlarýný saðýr yastýklara açarlar. Hekimden çok rahibe gereksinmesi var onun. Tanrým, Tanrým! Hepimizi baðýþla! Peþinden gidin; kendine zarar verecek þeyleri elinin altýndan kaldýrýn: gözünüzü üstünden eksik etmeyin. Haydi, iyi geceler. Aklým karma karýþýk oldu. Gördüklerim beni þaþkýna çevirdi. Aklýmdan geçenleri söylemeye cesaretim yok.
NEDÝME - Ýyi geceler, iyi yürekli hekim.
(Çýkarlar.)

SAHNE II

Dunsinane yakýnlarýnda bir açýklýk.

Davullar bayraklarla Menteth, Cathness, Angus, Lenox ve askerler girer.

MENTETH - Ýngiliz güçleri yaklaþtý; baþlarýnda Malcolm, dedesi Siward ve yiðit Macduff var. Ýçleri öç alma ateþiyle yanýyor; kutsal davalarý, bir ayaðý çukurda olan insaný bile coþturup en kanlý ve en sert çarpýþmalara sürükler.
ANGUS - Onlarla Birnam Ormaný yakýnlarýnda karþýlaþacaðýz; o yana geliyorlar.
CATHNESS - Donalbain aðabeyisiyle mi, bilen var mý?
LENOX - Kesinlikle deðil, efendim. Bende katýlan bütün soylu kiþilerin listesi var. Siward'ýn oðlu orada; ondan baþka erliklerini ilk kez göstermeye gelen epeyce tüysüz delikanlý var.
MENTETH - Zorba ne yapýyor?
CATHNESS - Büyük Dunsinane hisarýný iyice saðlamlaþtýrýyor. Kimine göre delirmiþ, daha az nefret duyanlara göre de yaptýklarý yiðitçe bir çýlgýnlýk. Þu kesin ki çýðrýndan çýkan iþlerini yoluna sokmak elinde deðil.
ANGUS - Artýk gizli cinayetleri eline ayaðýna dolaþýyor; ikide bir çýkan ayaklanmalar alçaklýðýný yüzüne vuruyor. Buyruðundakiler buyruk aldýklarý için yapýyorlar isteneni, sevgiyle deðil. Artýk unvaný ona bol geliyor; týpký cüce bir hýrsýzýn devden çalýp giydiði giysiler gibi.
MENTETH - Öyleyse içinde bulunan her þey böyle bir insanda bulunmaktan utanýrken, onun öyle sinip ürkmesini ayýplamamalý.
CATHNESS - Eh; biz ilerleyip gerçekten kime baðlý kalacaksak ona baðlýlýðýmýzý gösterelim. Sonra, onunla birlikte ülkemizin dirliði için kanýmýzý son damlasýna kadar akýtalým.
LENOX - Ya da yalnýzca hükümdarlýk gülüne çið olup yaban otlarýný kurutacak kadarýný akýtalým. Birnam'a doðru ilerleyelim.
(Uygun adýmla çýkarlar.)

SAHNE III

Dunsinane. Hisarda bir oda.

Macbeth, hekim ve hizmetliler girer.

MACBETH - Artýk baþka haber getirmeyin, varsýn hepsi kaçsýn. Birnam Ormaný kalkýp Dunsinane'e doðru yürümedikce korku bana dokunamaz. Malcolm denen oðlan da kimmiþ? Kadýndan doðmuþ deðil mi? Ölümlülerin sonunu bilen ruhlar bana þunu söylediler: "Korkma Macbeth, kadýndan doðmuþ hiçbir erkeðin gücü sana yetmez!" Öyleyse kaçýn dönek beyler, keyfine düþkün Ýngilizlere katýlýn. Buyruðu altýnda olduðum bu ruh, göðsümdeki bu yürek kuþkudan bezmek, korkudan titremek nedir bilmeyecek.
(Bir hizmetli girer.)
Þeytan seni karaya boyasýn, kireç suratlý herif! O kaz bakýþýný nereden edindin?
HÝZMETLÝ - On bin var...
MACBETH - Kaz mý, alçak?
HÝZMETLÝ - Asker, efendim.
MACBETH - Git, suratýný çimdikle, korkunu kýzýl renge bula, ciðeri süt beyazý oðlan! Ne askeri, soytarý? Gazaba gelesi! O çarþaf gibi yanaklarýn korkuyla danýþýklýðý var. Ne askeri, yoðurt suratlý?
HÝZMETLÝ - Ýzninizle, Ýngiliz birlikleri.
MACBETH - Git, suratýný görmeyeyim.
(Hizmetli çýkar.)
Seyton!.. Düþündükçe içime bezginlik çöküyor... Seyton, diyorum!... Bu savaþ ya iyice yüzümü güldürecek, ya da artýk beni yerimden edecek.
Yaþayacaðým kadar yaþadým; ömrüm güze eriþti; kurumuþ, sararmýþ yapraklarýn yoluna düþtü. Yaþlýlýk çaðýyla birlikte gelecek onur, sevgi, saygý, yýðýnlarca dost gibi þeyler ummamalýyým. Onlarýn yerine açýktan deðilse de, içten sövgüler, lafta kalan övgüler, zavallý yüreðin istemediði, ama istemediðini göstermeye de cesaret edemediði övgüler... Seyton!
(Seyton girer.)
SEYTON - Haþmetlimizin isteði nedir?
MACBETH - Yeni ne haber var?
SEYTON - Getirilen haberlerin hepsi doðru çýktý, efendimiz.
MACBETH - Etim kemiklerimden kesilip ayrýlýncaya kadar çarpýþacaðým. Bana zýrhýmý ver.
SEYTON - Henüz gereði yok.
MACBETH - Kuþanacaðým. Daha çok atlý çýkarýn, ülkeyi baþtan baþa dolaþsýnlar, korku sözünü kim ederse assýnlar. Bana zýrhýmý ver... Hastan nasýl, hekim?
HEKÝM - Öyle hasta deðil, efendimiz; birbirini kovalayan hayaller onu rahat býrakmýyor, daha çok ondan rahatsýz.
MACBETH -Öyleyse o derdini iyi et. Hasta düþen zihne deva bulamýyor musun, kökleþmiþ bir acýyý bellekten söküp çýkaramýyor musun, beynimize yazýlýp kalan üzüntüleri silemiyor musun, yüreðe çöken o zehirli irinle þiþmiþ göðsü tatlý, unutturucu bir ilaçla temizleyemiyor musun?
HEKÝM - Bu iþte hastanýn kendini iyileþtirmesi gerek.
MACBETH - Týbbý köpeklere at öyleyse... Ýstemem, gereði yok... Gel, zýrhýmý giydir; asamý ver... Seyton, adam çýkart... Hekim baþý, beyler beni býrakýp kaçýyorlar... Haydi, efendim, çabuk... Eðer elinden geliyorsa, ülkemin suyunu incele, hastalýðýný bul, sonra onu temizleyip eskisi gibi saðlýklý yap; seni öylesine alkýþlarým ki, her alkýþýn çýnlayýþý yeni bir alkýþ olur. Çek, çýkar diyorum... Þu Ýngilizleri buradan hangi ravent, hangi sinameki, hangi müshil temizleyip atar? Bu konuda bir þeyler biliyor musun?
HEKÝM - Evet, sevgili efendimiz. Haþmetlimizin hazýrlýklarý bize bir þeyler anlatýyor.
MACBETH - Zýrhýmý arkamdan getir... Birnam Ormaný Dunsinane'e gelinceye dek ne ölümden korkum var, ne zehirden.
(Çýkar.)
HEKÝM, kendi kendine. - Dunsinane'den bir kurtulsam servet verseler bir daha gelmem.
(Çýkarlar.)

SAHNE IV

Dunsinane yakýnýnda bir açýklýk.
Bir orman gözükür.

Davullar zurnalarla Malcolm, yaþlý Siward ile oðlu, Macduff, Menteth, Cathness, Lenox, Rosse ve yürüyüþ durumunda askerler girer.

MALCOLM - Kardeþlerim, umarým ki evlerimizde erinç içinde yaþayacaðýmýz günler yaklaþmýþtýr.
MENTETH - Hiç kuþkumuz yok.
SIWARD - Þu önümüzdeki hangi orman?
MENTETH - Birnam Ormaný.
MALCOLM - Her asker kendine bir dal kesip önünde tutarak yürüsün: Böylece ordumuzun sayýsýný gizlemiþ olur, gözcüleri de yanýltýrýz.
SIWARD - Öðrendiðimiz hep ayný þey: Kendine güvenen zorba hâlâ Dunsinane'deymiþ, orayý kuþatmamýzý önlemeyecekmiþ.
MALCOLM - Tek orasý kaldý zaten. Her yerde büyük küçük herkes kendisine baþkaldýrdý; hizmetinde olanlar da zorla hizmetinde, gönülden deðil.
MACDUFF - Ýþin sonuna gelmeden sevinmeyelim. Biz, yiðitliðimizi sürdürelim.
SIWARD - Bizim olan nedir, olmayan ne, buna zaman karar verecek; o da yaklaþýyor. Düþler boþ umutlara dönüþebilir. Son söz savaþýn sonunda söylenecektir.
(Uygun adým yürüyerek çýkarlar.)

SAHNE V

Dunsinane. Hisarýn içi.

Davullar bayraklarla Macbeth, Seyton ve askerler girer.

MACBETH - Sancaklarýnýzý dýþ surlara asýn. Duyduðum haykýrýþlar hep "Geliyorlar!" Saðlam ve güçlü hisarýmýz, onu kuþatanlara yukardan bakýp güler. Gelip yatsýnlar aþaðý, açlýkla hastalýktan kýrýlýncaya kadar. Bizden kaçýp gidenlerle güçleri artmasaydý, onlarla göðüs göðüse çarpýþýr, hepsini gerisin geri geldikleri yere gönderirdik. O gürültü ne?
(Ýçeriden kadýnlarýn çýðlýðý iþitilir.)
SEYTON - Kadýnlarýn çýðlýðý, efendimiz.
(Çýkar.)
MACBETH - Korkunun tadýný hemen hemen unuttum. Bir zamanlar geceleyin bir çýðlýk duysam buz kesilirdim: Korkulu bir öykü dinlesem saçlarým diken diken olurdu. Korkularý artýk kanýksadým. Kanlý düþüncelerime yoldaþ olan kötülük beni artýk hiç ürpertmiyor.
(Seyton yine girer.)
O çýðlýk neymiþ?
SEYTON - Kraliçe ölmüþ, efendimiz.
MACBETH - Bu er geç olacaktý, bu haber bir gün gelecekti. (6)Yarýn sonra yine yarýn, yarýn diyerek küçük adýmlarla ömrün son hecesine kadar ilerleyecektir zaman. Ölüm yolunda ilerlerken bütün dünlerimiz, geçmiþ günlerimiz, sersemlere ýþýk tuttu. Sön, kýsacýk mum, sön! Ömür bir yürür gölge; zavallý bir kukla ki sahnede salýnýp çýrpýnarak saatini dolduruyor, sonra bir daha adý duyulmuyor: Bir aptalýn anlattýðý bir masal bu; sýrf gürültü, patýrtý; bir anlama geldiði de yok.
(Bir haberci girer.)
Dilini kullanmaya geliyorsun, belli; anlatacaðýný çabuk anlat.
HABERCÝ - Haþmetli efendimiz, gördüðümü sandýðým bir þeyi haber vereceðim; fakat nasýl söyleyeceðimi bilmiyorum.
MACBETH - Söyleyin nedir?
HABERCÝ - Tepenin üstünde nöbet beklerken Birnam'a doðru baktým, birden bana öyle geldi ki, orman kýmýldamaya baþladý.
MACBETH - Yalancý, köle herif!
HABERCÝ - Eðer öyle deðilse öfkenizle cezalandýrýlayým. Ýlerlediði üç mil uzaktan bakýnca görülüyor: Dediðim gibi kýmýldayan bir orman.
MACBETH - Yalan söylüyorsan ilk aðaca diri diri asýlacak, orada açlýktan gebereceksin. Sözün doðruysa ayný þeyi sen bana yap istersen, aldýrmam... direnme gücüm gevþiyor. Doðruymuþ gibi yalanlar söyleyen iblisin söylediklerinde bir þeyler saklý olduðundan kuþkulanmaya baþlýyorum.... "Birnam Ormaný Dunsinane'e gelinceye dek korkma!" Oysa þimdi bir orman Dunsinane'e doðru geliyor... Silah baþýna, silah! Sonra dýþarý! Dediðin bu þey doðru çýkarsa ne buradan kaçabilirsin, ne de burada kalabilirsin. Güneþten býkmaya baþlýyorum artýk, dünyanýn sonunun gelmesini istiyorum. Tehlike çanýný çalýn! Esin, ölüm rüzgârlarý! Hiç deðilse sýrtýmýzda zýrhlarýmýzla ölürüz!
(Çýkarlar.)

SAHNE VI

Dunsinane. Hisarýn önünde bir düzlük.

Davullar bayraklarla Malcolm, yaþlý Siward, Macduff vb. ile ordularý, ellerinde dallarla girerler.

MALCOLM - Artýk yaklaþacaðýmýz kadar yaklaþtýk, yapraktan örtülerinizi atýn, olduðunuz gibi gözükün. Siz, deðerli atam, yeðenim olan soylu oðlunuzla ilk saldýrýya komuta edersiniz. Deðerli Macduff ile biz de geriye yapýlacak ne kalmýþsa, yaparýz.
SIWARD - Hoþça kalýn. Zorbanýn ordusunu bu gece bulalým da yenemezsek yenilelim.
MACDUFF - Bütün borazanlarýmýz dile gelsin; kan ve ölümün o gürültülü habercilerinin hepsi soluðumuzla çýnlasýn.
(Çýkarlar, saldýrý borazanlarý çalar.)

SAHNE VII

Dunsinane. Düzlüðün bir baþka yaný.

Macbeth girer.

MACBETH - Beni sýrýða baðladýlar: Kaçamýyorum, ayýlar gibi. Sonuna kadar dövüþmem gerek. Kimmiþ o bakalým, kadýndan doðmayan? Benim korkum öylesindendir, baþkasýndan deðil.
(Genç Siward girer.)
GENÇ SIWARD - Adýn nedir senin?
MACBETH - Duysan korkarsýn.
GENÇ SIWARD - Hayýr; isterse adýn cehennemdekilerin hepsinden daha yakýcý bir ad olsun.
MACBETH - Adým Macbeth.
GENÇ SIWARD - Þeytan bile, böylesine nefret uyandýran bir ad söyleyemezdi.
MACBETH - Evet, ne de daha korkuncunu.
GENÇ SIWARD - Yalan söylüyorsun, iðrenç zorba. Kýlýcýmla yalanýný ortaya çýkartacaðým.
(Vuruþurlar, genç Siward ölür.)
MACBETH - Kadýndan doðmuþsun... Kadýndan doðan erkeklerin elindeki kýlýçlara gülümserim. Silahlara yukarýdan bakýp gülerim.
(Çýkar.)
(Tehlike borazanlarý çalar. Macduff girer).
MACDUFF - Gürültü þuradan geliyor... Zorba herif yüzünü göster. Eðer benden kýlýç yemeden ölürsen, karým, çocuklarým hortlar, beni rahat býrakmazlar. Miskin Kernlere, (7) mýzrak taþýmak için parayla tutulmuþ Ýrlanda askerlerine vurmaya elim varmaz. Ya sen çýkacaksýn karþýma Macbeth ya da bu onurlu iþi gerçekleþtiremeyen kýlýcýmý yine kýnýna sokacaðým. Oradasýn herhalde: bu büyük gürültü önemli birinin habercisine benziyor çünkü. Ah, onu bana buldur, talih! Baþka bir þey istemem.
(Çýkar. Borazanlar çalar.)
(Malcolm ile yaþlý Siward girer).
SIWARD - Bu yandan, efendimiz. Hisar kolayca teslim oldu. Zorbanýn adamlarý bir onlarýn yanýnda, bir bizim yanýmýzda çarpýþýyor. Soylu beyler dövüþte kahramanlýk gösteriyorlar. Günü hemen hemen kazandýnýz gibi, yapacak bir þey pek kalmadý.
MALCOLM - Bizim yanýmýzda çarpýþan düþmanlarýmýza bile rasladýk.
SIWARD - Þatoya buyurun, efendim.
(Çýkarlar. Borazanlar çalar.)
(Macbeth yine girer.)
MACBETH - Ne diye Romalý sersemler gibi davranýp kendi kýlýcýmla kendimi öldüreyim? Karþýmda sað insan gördükçe, yarayý onlara yakýþtýrýrým.
(Macduff yine girer.)
MACDUFF - Dön bu yana cehennemlik köpek, dön!
MACBETH - Herkes içinde bir senden sakýnmýþtým. Çekil: ruhum senin kanýnla zaten çok yüklü.
MACDUFF - Söyleyecek sözüm yok. Sözüm kýlýcýmda. Ah, sözcüklere sýðmayacak kadar kanlý katilsin sen!
(Vuruþurlar.)
MACBETH - Boþuna emek harcýyorsun. Keskin kýlýcýnla ha kesilmez havayý kesmiþsin, ha benim kanýmý akýtmýþsýn. Kýlýcýn yaralanabilen baþlara vursun. Benim yaþamým büyülüdür: kadýndan doðmuþ kimseye boyun eðmez.
MACDUFF - O büyüden umudunu kes; Kölesi olduðun ruh da sana bildirsin ki Macduff zamanýndan önce anasýnýn karnýndan alýnmýþtý.
MACBETH - Bana bunu söyleyen dile ilenç olsun: çünkü en güçlü yanýmý yýktý. Kaypak sözlerle bizi aldatan, kulaðýmýza fýsýldayarak sözler verip sonra düþ kýrýklýðýna uðratan bu kalleþ cadýlara bir daha kimse inanmasýn! Seninle vuruþmam.
MACDUFF - Öyleyse teslim ol, korkak! Sað kal da seni herkese gösterelim. Senin resmini, raslanmadýk ejderlerinki gibi, bir sýrýðýn üstüne yaptýrýr, altýna da "Zorbayý burada görebilirsiniz!" diye yazarýz.
MACBETH - Genç Malcolm'un ayaðýnýn dibinde topraðý öpmek, kalabalýðýn gözleriyle aþaðýlanmak için teslim olmam. Ýster Birnam ormaný Dunsinane'e gelmiþ olsun, ister kadýndan doðmayan sen karþýma çýk, son bir kez daha denerim. Önüme kalkanýmý siper ediyorum: Vur Macduff! "Dur, yetiþir!" diye ilk baðýrana ilenç olsun.
(Vuruþarak çýkarlar.)
(Yeniliþ borusu çalar. Borazanlar, davullar bayraklarla yine Malcolm, yaþlý Siward, Rosse, beyler ve askerler girer.)
MALCOLM - Burada olmayan dostlar sað esen bir gelseler.
SIWARD - Kimisi büsbütün gitmiþtir, kaçýnýlmaz; fakat þu gördüklerime göre bu kadar büyük bir gün ucuz kazanýlmýþtýr.
MALCOLM - Macduff ortada yok, soylu oðlunuz da.
ROSSE - Efendimiz, oðlunuz erlik borcunu ödedi: erkekliðini gösterdiði güne kadar ömrü varmýþ. Yiðitliðini kanýtladý ve gerilemeden çarpýþtýðý noktada erkekçe öldü.
SIWARD - Öldü demek ha?
ROSSE - Evet savaþ alanýndan kaldýrdýlar. Büyük acýnýz onun deðeriyle ölçülmesin, çünkü o zaman sonu gelmez bu acýnýn.
SIWARD - Yaralarý önde miydi?
ROSSE - Evet, göðsünde.
SIWARD - Eh öyleyse, Tanrýnýn eri olmuþ! Saçlarýmýn teli sayýsýnca oðlum olsa, hiçbirine daha güzel bir ölüm dilemezdim. Ölüm çaný iþte böyle çalýndý.
MALCOLM - O deðerli insan, daha büyük yasa deðer, kendisinden bunu esirgemeyeceðim.
SIWARD - Hayýr gerekmez. Diyorlar ki, onuruyla ölmüþ, borcunu ödemiþ. Bu yeter ona. Artýk Tanrý günahlarýný baðýþlasýn! Ýþte acýmýzý hafifletecek bir þey geliyor.
(Macbeth'in kafasýyla Macduff girer.)
MACDUFF - Selam sana, ey kral! Çünkü kralsýn. Gör, bak, hakkýný zorla ele geçirenin ilençli kafasý nerede duruyor. Bütün dünya kurtuldu! Seni hükümdarlýðýnýn deðerleriyle çevrilmiþ görüyorum. Benim selamýmý herkes paylaþýyor. Seslerin yükselip benimkine katýlmasýný isterim. Baðýralým. Selam Ýskoçya Kralý!
HEPSÝ - Selam Ýskoçya Kralý!
(Borazanlar çalar.)
MALCOLM - Çok zaman geçirmeden her birinizin sevgisine karþý borcumu ödeyeceðim. Beylerim ve yakýnlarým, bundan sonra kontsunuz! Bu onurlu saný Ýskoçya'da ilk alan sizlersiniz. Yeni bir çað açýyoruz. Bunun için ne gerekiyorsa yapacaðýz. Kuþkucu baskýnýn tuzaðýndan kaçmýþ, yabancý ülkelerde sürgün yaþayan dostlarýmýzý geri getireceðiz. Bu ölü kasabýn ve anlaþýldýðýna göre hýrsa düþüp kendi eliyle canýný alan o þeytandan farksýz kraliçesinin acýmasýz adamlarýný bulup ortaya çýkaracaðýz. Bütün bunlarý ve bizden beklenen daha ne varsa, hepsini, Tanrý'nýn yardýmýyla, ölçüsünde, zamanýnda ve yerinde yapacaðýz. Hepinize, ayrý ayrý teþekkür ediyorum. Sizleri Scone'da taç giyme törenimize çaðýrýyorum.
(Borazanlar çalar. Çýkarlar.)

Kaynak:
http://ekitap.kolayweb.com/